Nawigacja

KRONIKA Parafii NMP MATKI KOŚCIOŁA w Świdniku

Szczęść Boże!!!

 

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!!!

Tym Chrześcijańskim pozdrowieniem witamy na oficjalnej stronie internetowej parafii
pw. NMP - Matki Kościoła w Świdniku.

Na naszej stronie znajdą Państwo aktualne oraz archiwalne informacje z życia naszej parafii:

  • informacje dotyczące spraw kancelaryjnych
  • aktualne godziny mszy świętych i nabożeństw odprawianych w naszej parafii
  • numery telefonów oraz inne formy kontaktu z naszą parafią
  • galerie foto

Serdecznie zapraszamy do odwiedzenia naszego serwisu!!! Tych, którzy by swoimi działaniami chcieli wesprzeć to nowe dzieło duszpasterskie, bardzo prosimy o wszelkie sugestie i pomoc.

Szczęść Boże!!!!

 

Historia Parafii

Okoliczności powstania parafii

Nowo powstające miasto Świdnik miało być w zamyśle ówczesnych władz miastem typowo robotniczym, socjalistycznym, bez kościoła. Religia miała tu być tematem tabu. W latach 50- tych i 60- tych w całym kraju prowadzona była aktywna propaganda antyreligijna i antykościelna. Pod hasłami nauki i postępu piętnowano „ciemnotę i zacofanie" ludzi wierzących, rozwijając nienawiść do Kościoła i dyskryminację tych ludzi w życiu publicznym. Powodem tej laicyzacji były m.in. przemiany społeczne polegające na migracji ludności ze wsi do miast. Zakładano, że ludność napływowa nie potrafi zintegrować się ze względu na pochodzenie z różnych środowisk i regionów kraju. Proces ten nie ograniczył zasięgu oddziaływania i moralnego autorytetu Kościoła katolickiego. Mieszkańcy miasta pragnęli w nowym środowisku kontynuować wiarę i tradycję wyniesioną z rodzinnych domów.

Wierni ze Świdnika uczęszczali do kościoła parafialnego w Kazimierzówce lub do kościołów lubelskich. Do Kazimierzówki można było dojść polną drogą przez las. Drewniany kościół w Kazimierzówce podczas większych uroczystości stawał się zbyt ciasny. Zdarzały się zasłabnięcia i omdlenia. Wierni zmuszeni byli stać na zewnątrz kościoła, często na deszczu lub na mrozie. W takich warunkach parafianie ze Świdnika coraz częściej rozważali potrzebę posiadania własnego kościoła. W celu uzyskania zezwolenia na budowę obiektu sakralnego w Świdniku kierowano petycje do ówczesnych władz dwoma nurtami. Z jednej strony z prośbą o pozwolenie na budowę występowali wierni, a z drugiej strony sprawiedliwego traktowania potrzeb wierzących domagała się władza diecezjalna kościoła lubelskiego. Pierwsze próby uruchomienia kaplicy w Świdniku czynił na początku 1957 r. ks. Franciszek Sysa skierowany z Lublina do nauczania religii w świdnickiej szkole. Ksiądz Sysa próbował wykupić od jednej z firm budowlanych opuszczający Świdnik zajmowany barak i przeznaczyć go na kaplicę. Niestety, brak przychylności ze strony ówczesnych władz, ale także ze strony proboszcza w Kazimierzówce nie pozwoliły na realizację tego zamierzenia.

W początku lat 60-tych wzmógł się negatywny stosunek władz do budownictwa sakralnego. W ten sposób próbowano utrudnić praktyki religijne mieszkańcom nowych osiedli. Napięcie między państwem a Kościołem osiągnęło punkt kulminacyjny 27 kwietnia 1960 r. w Nowej Hucie. Doszło tam do rozruchów z powodu cofnięcia zezwolenia na budowę kościoła i próby usunięcia krzyża z miejsca przewidzianego na ten kościół. Nowa Huta miała być siedliskiem nowej, zatomizowanej na sposób komunistyczny „klasy robotniczej". Mieszkańcy Nowej Huty stanowili społeczność podobną do innych nowo powstających miast i osiedli, w tym do społeczności Świdnika. Pragnęli zachowania tradycji i niedzielnej mszy św. we własnym kościele.

Ksiądz J. Bieńkowski w 1963 r. czynił starania w celu zakupu domu jednorodzinnego w Adampolu z przeznaczeniem na kaplicę, punkt katechetyczny i mieszkanie dla księdza katechety pracującego w Świdniku. Na skutek interwencji administracji państwowej nie doszło do sfinalizowania tego zamierzenia. Kolejne petycje kierowane przez mieszkańców Świdnika oraz Kurię Biskupią do władz wojewódzkich i centralnych z prośbą o wydanie zezwolenia na budowę świątyni pozostawały bezskuteczne.

We wrześniu 1970 r. proboszczem parafii w Kazimierzówce został ks. Jan Hryniewicz. Koniec tego roku zaznaczył się w historii Polski tragicznymi w skutkach wydarzeniami na Wybrzeżu. Po nich nastąpił w Polsce przełom i zmiana kierownictwa politycznego kraju. Ksiądz Jan Hryniewicz wspierał wiernych ze Świdnika w staraniach o własny kościół. Z jego inicjatywy zebrano podpisy 4600 rodzin świdnickich popierających wniosek o zezwolenie na budowę kościoła. W sprawie pozwolenia na budowę kościoła przeprowadzono rozmowy m.in. z Wieczorkiem, wicepremierem Kraśko i I sekretarzem KC PZPR E. Gierkiem. Delegacje wiernych prowadziły także rozmowy z władzami wojewódzkimi i powiatowymi. Kuria Biskupia z wielkim orędownikiem sprawy kościoła w Świdniku księdzem biskupem Bolesławem Pylakiem, kierowała do Wydziału ds. Wyznań szereg pism. Pozostawały one bez odpowiedzi, względnie tłumaczono brak wydania zezwolenia trudnościami gospodarczymi, „deficytem” materiałów budowlanych. Odmowę uzasadniano również tym, że Świdnik miał braki w sieci służby zdrowia, żłobków, przedszkoli, szkół oraz w usługach i handlu.

Rok 1974 przyniósł zmiany w kierownictwie Urzędu ds. Wyznań i aparacie wyznaniowym. Nowe władze z większą elastycznością realizowały wytyczne partii, co uwarunkowane było m.in. polityką bloku wschodniego, a także rozpoczynającymi się w Polsce trudnościami gospodarczymi. Episkopat Polski w Memoriale z 16.08.1974 r. ustosunkował się do projektu ustawy o prawie budowlanym, podkreślając prawa narodu do kształtowania kultury rodzimej i rolę Kościoła katolickiego w dziedzinie budownictwa i architektury w tysiącletnim istnieniu Państwa Polskiego. Rozumiano bowiem dobrze, że Kościół był nauczycielem i pomostem, dzięki któremu docierała do naszej Ojczyzny sztuka europejska i technika budowlana. Opisane okoliczności sprawiły, że niełatwy dla Kościoła katolickiego w Polsce rok 1975 był dla Świdnika rokiem przełomowym w ponad piętnastoletnich staraniach wiernych o własną świątynię. Nowy ordynariusz diecezji lubelskiej, ks. bp Bolesław Pylak otrzymał od wojewody lubelskiego Mieczysława Stępnia pismo wyrażające zgodę na budowę kościoła w Świdniku. Jednocześnie pismo informowało o braku zgody na budowę świątyń w Kraśniku i Puławach. Już podczas uroczystości odpustowych w Kazimierzówce w dniu 30.08.1975 r. wierni zostali poinformowani o tym fakcie. Realizację idei budowy kościoła w Świdniku rozpoczęto od wyboru i zatwierdzenia jego lokalizacji. Ostatecznego wyboru dokonano w styczniu 1976 r., gdy parafia w Kazimierzówce zwróciła się do naczelnika miasta Świdnika z prośbą o wykupienie gruntów od ich dotychczasowych właścicieli.

Ks. Jan Hryniewicz jako proboszcz parafii w Kazimierzówce miał opinię doskonałego organizatora w skomplikowanych przedsięwzięciach formalnoprawnych i wykonawczych, związanych z powołaniem parafii w Świdniku. Musiał pokonać szereg trudności jakie napotykał w tym okresie. W czasie kiedy dokonywano wyboru projektanta kościoła, wybudowano drewnianą kaplicę i rozpoczęto budową domu parafialnego. Uroczyste poświęcenie krzyża na placu budowy kościoła i domu parafialnego odbyło się 26.06.1977 r. Poświęcenia krzyża dokonał i odprawił Mszę św. ks. bp ordynariusz Bolesław Pylak. W uroczystościach tych wzięło udział około 15 tys. wiernych ze Świdnika oraz okolicznych parafii.

 

Budowa kościoła

W połowie 1977 r. uprzedzając formalne zatwierdzenie planów budowy rozpoczęto prace ziemne pod fundamenty przyszłego kościoła. Należało wywieźć znaczne ilości ziemi. Przy pracach tych udział brali okoliczni rolnicy wykorzystując do transportu wozy konne i ciągniki z przyczepami. Ostatecznie Wydział Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska Urzędu Wojewódzkiego w Lublinie w oparciu o opracowaną dokumentację techniczną wydał 30.09.1977 r. pozwolenie na budowę kościoła w Świdniku.

Uroczystego poświęcenia i wmurowania kamienia węgielnego w podłoże budującego się kościoła dokonano w dniu 17.09.1978 r. Na uroczystość przybyli : ks. bp Z. Kamiński, przedstawiciele Kapituły Lubelskiej i Zamojskiej, liczne grono kapłanów oraz rzesze wiernych ze Świdnika i okolic. Ksiądz Jan Hryniewicz w słowach powitania przypomniał o latach starań i zmagań o Dom Boży w mieście, o trudnych działaniach związanych z uzyskaniem lokalizacji i planów budowy oraz o pracach, które zostały już wykonane. Podkreślił funkcję jakie miał dla miejscowego społeczeństwa pełnić kościół, zwłaszcza jego funkcję integracyjną. Ksiądz proboszcz podziękował lokalnej społeczności za zaangażowanie i ofiarną pracę przy budowie świątyni. Mszę św. celebrował i wygłosił okolicznościowe kazanie ks. bp Z. Kamiński, który stwierdził, że kamień pochodzący z grobu św. Piotra jest symbolem łączności obecnej wspólnoty religijnej z wielowiekową tradycją Kościoła sięgającą I wieku chrześcijaństwa. Po kazaniu ks. kan. F. Sysa odczytał dokument Stolicy Apostolskiej o przydzieleniu Biskupowi Lubelskiemu kamienia węgielnego pod budowę kościoła w Świdniku. Dokument ten, akt erekcyjny oraz podpisy duchowieństwa i wiernych włożono do metalowej urny i wmurowano wraz z kamieniem węgielnym w kolumnę stojącą przy ścianie oddzielającej nawę kościoła od jego zaplecza na wysokości 1 m nad powierzchnią ziemi.

Budowa kościoła zaplanowana została na terenie nieuzbrojonym. Po doprowadzeniu energii elektrycznej na plac budowy w 1977 r. wybudowano własne ujęcie wody. Kolejne przyłącza realizowano w następnych latach. Działania te choć niewidoczne, nieefektowne i kosztowne były niezbędne dla właściwego realizowania budowy. Prace budowlane i wykończeniowe prowadzone przez Spółdzielnię Rzemieślniczo – Budowlaną wykonywane były w zależności od potrzeb przez 15 do 35 etatowych pracowników. Ogromny wkład własnej pracy wnosili miejscowi parafianie, którzy swoją ofiarnością budzili zdumienie osób postronnych. Mieszkańcy świadczyli nieodpłatną, społeczną pomoc przy prostych pracach porządkowych, przy rozładunku materiałów budowlanych oraz wszędzie tam, gdzie praca ludzka była nie do zastąpienia mimo posiadanego sprzętu mechanicznego. Organizowano transport materiałów oraz posiłki dla pracujących. Wierni zachęcani przez ks. Hryniewicza prowadzili pracę w systemie zmianowym od rana do wieczora. Wkład społecznej pracy wnieśli również fachowcy z różnych branż. Z perspektywy czasu można stwierdzić, że tylko dzięki bezinteresownej pomocy i ofiarności ludzi mogło powstać tak ogromne dzieło. Należy wspomnieć też o urzędnikach, którzy pozornie niechętni w budowie kościoła, mimo służbowego ryzyka, decyzjami swoimi często ułatwiali postęp w pracach. Urzędnicy Ci w procesie wznoszenia pierwszej w Świdniku świątyni mają swój niedostrzegalny, ale istotny wkład.

Po półtora roku prac zakończono pierwszy etap budowy poświęceniem dolnego kościoła. Uroczystość odbyła się podczas pasterki 24 grudnia 1979 r. Poświęcenia dokonał ks. bp Z. Kamiński. Prace budowlane kontynuowano w kolejnych latach. Oprócz ofiarności wiernych wkładu ich własnej pracy, należy pamiętać także o wsparciu modlitewnym tych wszystkich, którzy w dzieło budowy nie mogli się włączyć czynnie. Wznoszeniu murów świątyni towarzyszyło dojrzewanie wspólnoty parafialnej. Dostrzegły to władze diecezjalne, które już w drugim etapie budowy powołały pierwszą, samodzielną parafię w Świdniku. Parafię erygował ks. bp Bolesław Pylak dekretem, określając jednocześnie zasięg terytorialny przez wyłączenie jej z parafii Kazimierzówka. Poświęcenia kościoła górnego dokonał ks. bp B. Pylak w pasterkę 1985 r.

Terytorium parafii

Ulice należące do parafii:

  • ul. 3-go Maja ; 1; 3; 4; 6; 8;
  • ul. Aleja Lotników Polskich :42; 44 i domki
  • ul. Baczyńskiego : 4; 6; 8.
  • ul. Bankowa ; 6
  • ul. Cedrowa ; 2,6,7,20
  • ul. Cisowa : 4,12,15,16,17,18,19
  • ul. Cyprysowa: 15,17,21
  • ul. Czereśniowa ; 12 i domki
  • ul. Czeremchowa
  • ul. Głowackiego : 3; 5; 7; 9
  • ul. Gospodarcza – domki
  • ul. Jarzębinowa: 1; 3; 5; 7
  • ul. Kamińskiego:9, 11; 13; 15
  • ul. Kasperka : 17
  • ul. Kilińskiego : 1; 3
  • ul. Klonowa domki : 28,40,43; 45; 47,33,32,56
  • ul. Kościuszki: 3; 5; 7; 9; 11
  • ul. Kruczkowskiego: 4
  • ul. Łamana
  • ul. J. Hryniewicza – domki 13 B; 17,23,24,; 31; 35; 37; 38, 40; 42;48
  • ul. Jesionowa 4
  • ul. Magnoliowa 46
  • ul. Modrzewiowa:2; 4; 6; 8; 10,14
  • ul. Niepodległości: 1; 2; 3; 4; 5; 6; 7; 8;9, 10; 11; 12; 13; 17
  • ul. Norwida: 2; 3; 5; 6; 7; 8; 10
  • ul. Okulickiego :1; 3; 5; 7; 9
  • ul. Olchowa
  • ul. Parcelowa ;3, 5
  • ul. Prosta – domki 23; 57; 60; 60 A; 66; 70
  • ul. Reja:3,6
  • ul. Racławicka :11; 13; 15;17, 19; 28; 29; 30; 31; 32; 33; 35;43, 45
  • ul. Ratajczaka 1,3,5. 6.
  • ul. Skalskiego.1,8,9,11.
  • ul. Skarżyńskiego: 1a; 1c; 1d; 3; 3a; 4; 5; 6; 7; 8; 9; 10; 12
  • ul. Skłodowskiej :2, 3
  • ul. Spadochroniarzy; 1; 1b; 3;4, 5; 7
  • ul. Spółdzielcza :1; 3
  • ul. Stachonia 2,3,3b,11.
  • ul. Strumińskiego 12
  • ul. Środkowa :10; 12; 14
  • ul. Szeroka i domki
  • ul. Topolowa 6
  • ul. Wiejska31.
  • ul. Wyspiańskiego; 3; 4; 7; 8; 13; 14; 15; 16; 21; 23;
  • ul. Wyszyńskiego 58

Msze święte i nabożeństwa

Porządek mszy świętych

W niedziele

Msze święte w niedziele:

W naszej parafii msze święte w niedziele odprawiane są według następującego porządku:

 7.30 -
 9:00 -
10.30 - msza święta z udziałem młodzieży
11.45 - msza święta z udziałem dzieci
13:00 - msza święta chrzcielna
18:00 -

 

Msze święte w niedziele w okresie wakacyjnym (Lipiec i Sierpień):

W naszej parafii msze święte w niedziele w okresie wakacyjnym (lipiec i sierpień) - odprawiane są według następującego porządku:

 7.30 -
 9:00 -
10.30 - msza święta z udziałem młodzieży
12:00 - msza święta z udziałem dzieci
19:00 -
 

W święta kościelne

Msze święte w święta kościelne:

W naszej parafii msze święte w święta kościelne zazwyczaj odprawiane są według następującego porządku:

 7.30 -
 9:00 -
18.00 -

W dni powszednie

Msze święte w dni powszednie:

W naszej parafii msze święte w dni powszednie odprawiane są według następującego porządku:

 7:00 - msza święta koncelebrowana
18:00 - msza święta koncelebrowana

Msze św. okolicznościowe

Msza święta do Miłosierdzia Bożego:

W naszej parafii w każdy pierwszy wtorek miesiąca o godzinie 18:00 odprawiana jest msza święta do Miłosierdzia Bożego.

Natomiast w każdy wtorek, po mszy świętej wieczorowej odprawiane jest nabożeństwo do Miłosierdzia Bożego połączone z ucałowaniem relikwii świętej Siostry Faustyny Kowalskiej.

Msza święta do Miłosierdzia Bożego:

Msza święta do MB Nieustającej Pomocy

W naszej parafii w każdą ostatnią środę miesiąca o godzinie 18:00 odprawiana jest msza święta do Matki Bożej Nieustającej Pomocy.

Natomiast w każdą środę po mszy świętej wieczorowej odprawiane jest nabożeństwo do Matki Bożej Nieustającej Pomocy.

Roraty

Roratka

W naszej parafii w czasie Adwentu odprawiane są Roraty czyli adwentowe msze św. wotywne o Najświętszej Maryi Pannie.

Roraty odprawiane sa codziennie o godz. 6.00. z wyjatkiem niedziel i uroczystości kościelnych

Roraty dla dzieci odprawiane są w środy o 18.00.

Roraty dla młodzieży odprawiane są w piatki o 6.00.

Wieniec Adwentowy

Nabożeństwa

Pierwszy czwartek miesiąca

 
W naszej parafii w każdy pierwszy czwartek miesiąca po mszy świętej porannej (o godzinie 7:00) prowadzona jest całodniowa adoracja Najświętszego Sakramentu w kościele dolnym, która trwa do mszy świętej wieczorowej (odprawianej do godzinie 18:00).

Młodzież z trzecich klas gimnazjum przygotowująca się do sakramentu Bierzmowania spowiada się w pierwsze czwartki miesiąca od godziny 16:30.

W tym dniu o godzinie 17:00 odprawiana jest msza święta połączona ze specjalną katechezą dla gimnazjalistów.

Wszystkich, którzy czują wewnętrzną potrzebę uczczenie Jezusa Chrystusa w Najświętszym Sakramencie zapraszamy na modlitwę i adorację Najświętszego Sakramentu w tym dniu do naszego kościoła parafialnego.

Najświętszy Sakrament

Pierwszy piątek miesiąca

 
W naszej parafii w każdy pierwszy piątek miesiąca odprawiana jest msza święta i nabożeństwo do Najświętszego Serca Pana Jezusa.

O godzinie 16:30 odprawiana jest msza święta i nabożeństwo dla dzieci.
Spowiedź dzieci odbywa się od godziny 16:30.

O godzinie 18:00 odprawiana jest msza święta i nabożeństwo dla dorosłych.

Od godziny 21:00 do godziny 24:00 odbywa się czuwanie zakończone mszą świętą odprawianą o godzinie 24:00.

Zapraszamy wszystkich czcicieli Najświętszego Serca Pana Jezusa na msze święte i nabożeństwa do naszego kościoła parafialnego.

Najświętsze Serce Pana Jezusa

Pierwsza sobota miesiąca

 
W naszej parafii msza święta i nabożeństwo do Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny odprawiane jest w każdą pierwszą sobotę miesiąca o godzinie 18:00.

Niepokalane Serce NMP

Pierwsza niedziela miesiąca

 
Z racji Pierwszej niedzieli miesiąca po mszy świetej o godz. 9 odbywa się wystawienie Najświętszego Sakramentu i zmiana tajemnic różańcowych.

Eucharystia

Droga Krzyżowa

 

W okresie Wielkiego Postu odprawiamy nabożeństwa Drogi Krzyżowej w naszej parafii.

W każdą środę Wielkiego Postu o godzinie 17:15 odprawiana jest Droga Krzyżowa z udziałem dzieci.

W każdy piątek Wielkiego Postu o godzinie 17:15 odprawiana jest Droga Krzyżowa z udziałem dorosłych (- w kościele górnym).

W każdy piątek Wielkiego Postu o godzinie 19:00 odprawiana jest Droga Krzyżowa z udziałem młodzieży.

Zapraszamy Wszystkich na nabożeństwa Drogi Krzyżowej.

Droga Krzyżowa

Gorzkie Żale

 
Nabożeństwo Gorzkich Żali w naszej parafii odprawiane jest w każdą niedzielę Wielkiego Postu o godzinie 17:30.

Pieta

Nabożeństwo Majowe (Litania Loretańśka do NMP)

 
Nabożeństwo Majowe ku czci NMP w miesiącu maju w naszej parafii odprawiane jest codziennie ok. godziny 18:30 (po mszy świętej wieczorowej odprawianej o godzinie 18:00).

Zapraszamy dorosłych, młodzież i dzieci.

Matka Boża Loretańska

Nabożeństwo Czerwcowe (Litania do Najświętszego Serca Pana Jezusa)

 
W miesiącu czerwcu ok. godziny 18:30 (po mszy świętej wieczornej odprawianej o godzinie 18:00) odprawiane jest nabożeństwo czerwcowe ku czci Najświętszego Serca Pana Jezusa.

Zapraszamy dorosłych, młodzież i dzieci.

Najświętsze Serce Pana Jezusa

Nabożeństwo Różańcowe (Październikowe)

 
W miesiącu październiku w naszym kościele parafialnym odprawiane są Nabożeństwa Różańcowe.

Nabożeństwa Różańcowe dla dzieci w miesiącu październiku odprawiane są od poniedziałku do piątku o godzinie 16:30.

Nabożeństwa Różańcowe dla dorosłych w miesiącu październiku odprawiane są około godziny 18:30 (po wieczorowej mszy świętej odprawianej o godzinie 18:00).

Matka Boża Różańcowa
Matka Boża Różańcowa

Nabożeńśtwo Fatimskie

 
W naszej parafii 13-go każdego miesiąca w okresie od maja do października około godziny 18:30 (po mszy świętej wieczorowej odprawianej o godzinie 18:00), na pamiątkę objawień w Fatimie odprawiane jest Nabożeństwo Fatimskie z procesją wokół kościoła.

Zapraszamy wszystkich parafian i czcicieli Matki Bożej Fatimskiej z różańcami i kolorowymi lampionam

Matka Boża Fatimska

Nabożeństwo do MB Nieustającej Pomocy

 
W naszej parafii w każdą środę po mszy świętej wieczorowej odprawiane jest Nabożeństwo do Matki Bożej Nieustającej Pomocy.

Natomiast w każdą ostatnią środę miesiąca o godzinie 18:00 odprawiana jest msza święta do Matki Bożej Nieustającej Pomocy.

Matka Boża Nieustającej Pomocy

Nabożeństwo do Miłosierdzia Bożego

 
W naszej parafii w każdy wtorek, po mszy świętej wieczorowej odprawiane jest Nabożeństwo do Miłosierdzia Bożego połączone z ucałowaniem relikwii świętej Siostry Faustyny Kowalskiej.

Natomiast w każdy pierwszy wtorek miesiąca o godzinie 18:00 odprawiana jest msza święta do Miłosierdzia Bożego.

Jezu Ufam Tobie

Apel Jasnogóski

 
W naszej parafii 16-go każdego miesiąca o godzinie 21:00 odprawiany jest Apel Jasnogóski w intencji beatyfikacji Sługi Bożego Jana Pawła II.

Zapraszamy wszystkich, którzy chcą się wspólnie modlić o rychłą beatyfikacji Sługi Bożego Jana Pawła II.

Matka Boża Częstochowska
Jan Paweł II

Nabożeństwo Wypominkowe (Modlitwa za zmarłych polecanych w wypominkach)

 
Za wszystkich zmarłych polecanych w wypominkach modlimy się podczas nabożeństw różańcowych w miesiącu listopadzie wyczytując kartki z imionami zmarłych oraz w każdą ostatnią niedzielę miesiąca podczas mszy świętej wieczorowej o godzinie 18:00

Zapraszamy do modlitwy za zmarłych.

Znicz

Księża w naszej parafii

  • Ks. Kan. dr Andrzej Krasowski - ksiądz proboszcz - tel.: 814681595
  • Ks. mgr Tadeusz Fac  - ksiądz wikariusz - tel.: 815514060
  • Ks. mgr Jakub Olech  - ksiądz wikariusz - tel.: 815514055
  • Ks. mgr Bartłomiej Zwoliński - ksiądz wikariusz - tel.: 815514080
  • Ks. mgr Andrzej Magier - ksiądz wikariusz - tel.: 815514070
  • Ks. mgr Janusz Kozłowski - ksiądz rezydent - tel.: 815514040
  • Ks. Kan. Tadeusz Nowak - ksiądz senior - tel.: 
  • Ks. mgr Kazimierz Myszka - ksiądz kapelan szpitala w Świdniku - tel.: 814681597

 

Grupy Parafialne

Grupy Parafialne

Schola Parafialna parafii p.w. NMP Matki Kościoła w Świdniku

Schola Parafialna parafii p.w. NMP Matki Kościoła w Świdniku

Zapraszamy wszystkie dzieci z terenu naszej parafii do udziału w scholi.

 

Spotkania odbywają się w piątki i niedziele.

  • Piątek - godzina 17:00 - próba scholi (sala w dolnym kościele)

     

  • Niedziela - godzina 11:00 - próba scholi (w Zakrystii)
  • Niedziela - godzina 11:45 - oprawa muzyczna Mszy świętej dla dzieci

Opiekun scholi - siostra Bożena Fulara


Oficjalna strona scholi:

Schola Parafialna parafii p.w. NMP Matki Kościoła w Świdniku

Neokatechumenat

Wspólnota 1 – ks. Bartłomiej Zwoliński – sobota, godz. 19.00
Wspólnota 2 – ks. Piotr Mendel – sobota, godz. 16.00

Legion Maryi

 
Prezydium 1 – ks. Andrzej Magier – środa, godz. 16.00
Prezydium 2 – ks. Paweł Ziętek – poniedziałek, godz. 16.15
Prezydium 3 – ks. Paweł Ziętek– czwartek, godz. 16.00
Prezydium 4 – ks. Piotr Mendel – środa, godz. 19.00

Ruch Światło-Życie

 

Ruch Światło-Życie 

Ruch Światło-Życie (znany powszechnie jako Oaza) - jeden z ruchów odnowy Kościoła według nauczania Soboru Watykańskiego II. Ruch ten powstał w Polsce, a jego założycielem był sługa Boży ks. Franciszek Blachnicki.

Ruch gromadzi ludzi różnego wieku i powołania: dzieci, młodzieży, dorosłych, jak również kapłanów, zakonników, zakonnice, członków instytutów świeckich oraz rodziny w gałęzi rodzinnej, jaką jest Domowy Kościół (nazywany także Oazą Rodzin). Poprzez odpowiednią dla każdej z tych grup formację Ruch Światło-Życie stara się wychowywać "dojrzałych chrześcijan" i służyć odnowie Kościoła przez przekształcanie parafii w żywe "wspólnoty wspólnot", czyli doprowadzanie parafii do stanu, w którym nie będzie potrzebne istnienie wspólnot (wypełni się odnowa Kościoła).

Znakiem rozpoznawczym Ruchu Światło- Życie jest starochrześcijański symbol (czyt. phos- dzoe) - greckie słowa "światło" i "życie", krzyżujące się na literze "omega", która tutaj jest symbolem Ducha Świętego.

Historia ruchu
Początki historii Ruchu sięgają pierwszej "oazy", czyli wyjazdu rekolekcyjnego o programie charakterystycznym dla Ruchu, która odbyła się w r. 1954 z ministrantami. Przed rokiem 1976 Ruch był znany pod nazwą "Ruch oazowy", "Ruch Żywego Kościoła", "Ruch Niepokalanej". Twórcą oazy, założycielem Ruchu i pierwszym moderatorem krajowym był ks. Franciszek Blachnicki (pochowany w kościele pw. Dobrego Pasterza w Krościenku), zmarły w 1987. Od kilkunastu lat Ruch Światło-Życie działa także za granicą: w Bułgarii, w Słowacji, na Litwie, w Czechach, w Niemczech, na Białorusi, na Ukrainie (skąd coraz liczniej młodzież przybywa na wakacyjne oazy do Polski) i na Łotwie oraz od 2006 roku w Irlandii.

Charakterystyka ruchu
Cel Ruchu Światło-Życie jest osiągany poprzez realizację programu formacyjnego. Każdy uczestnik Ruchu po ewangelizacji, prowadzącej do przyjęcia Jezusa Chrystusa jako swego osobistego Pana i Zbawiciela, uczestniczy w formacji w grupie "uczniów Jezusa" (deuterokatechumenat), a następnie we wspólnocie diakonijnej, podejmując konkretną służbę (diakonię) w "Kościele i świecie". Jest ona niemal zawsze związana z posługami na rzecz Ruchu. Ewangelizacja - katechumenat - diakonia, to trzy etapy drogi formacyjnej Ruchu Światło-Życie na wszystkich poziomach formacji. Nieodłącznie z tym ruchem wiąże się Krucjata Wyzwolenia Człowieka, polegająca na:

  • powstrzymaniu się od spożywania napojów alkoholowych,
  • nie częstowania alkoholem,
  • nie wydawania pieniędzy na alkohol,
  • powstrzymywaniu się i przeciwdziałaniu wszystkiemu co prowadzi do zniewolenia człowieka
  • modlitwie.

Wszystko to należy rozumieć jako sposób walki z problemem alkoholowym w Polsce. Podstawowe metody realizacji programu formacyjnego to:

  • metoda "światło-życie", przenikająca wszystkie elementy programu formacyjnego, polegająca na tym, że szuka się światła w Słowie Bożym, by wprowadzić je w swoje życie;
  • oaza rekolekcyjna i mała grupa formacyjna.

Specyfiką metody Ruchu Światło-Życie jest realizacja zasady "życie z życia" (tylko osoba która sama żyje dojrzałą wiarą, może ją przekazywać innym) i zasady organicznego wzrostu.

Struktura ruchu jest zgodna ze strukturą Kościoła: małe grupy do których należą uczestnicy Ruchu, zasadniczo tworzą jego wspólnotę w parafii. Wspólnoty Ruchu utrzymują ze sobą łączność spotykając się na Dniach Wspólnoty.

Odpowiedzialność za całość Ruchu sprawuje Moderator Generalny Ruchu Światło-Życie. Na szczeblu kraju, diecezji i parafii odpowiedzialność pełnią moderatorzy krajowi, diecezjalni i parafialni. Każdy moderator pełni swą posługę wraz z zespołem diakonii. Diakonię moderacji mogą pełnić zarówno osoby świeckie, jak i duchowne.

Formowanie się Ruchu Światło-Życie w Świdniku w parafii NMP Matki Kościoła

W Świdniku wspólnota oazowa wyłoniła się w 1988 r. z istniejącego od kilku lat ruchu oazowego prowadzonego przez ojców Kapucynów z Lublina. Formację przeszło w tym czasie około 150 osób, z których wyłoniły się trzy powołania kapłańskie i dwa zakonne żeńskie. Uformowana 30- osobowa grupa uczestniczyła w budowaniu wspólnoty Kościoła oraz realizowała drugi cel ruchu jakim jest kształtowanie religijne dojrzałej osobowości członków wspólnoty. Grupę stanowiła młodzież klas VII i VIII szkoły podstawowej, młodzież szkół średnich, studenci oraz młodzież pracująca.

Od 1994 r., gdy moderatorem wspólnoty został ks. M. Gładkowski, w parafii wydawano tygodnik „ Moje niedzielne spotkanie z Bogiem”. Wspólnota prowadziła również coroczne czuwania w okresie Triduum Paschalnego, drogę krzyżową i modlitwę różańcową w czasie nabożeństw październikowych. Formacja wspólnoty opierała się na cotygodniowych spotkaniach w małych grupach. Spotkania modlitewne przypominały swoim układem rekolekcje oazowe.

 

Oaza Dzieci Bożych – ks. Paweł Ziętek – piątek, godz. 16.15
Oaza Młodzieżowa – ks. Paweł Ziętek – piątek, godz. 19.00

W parafii działają również cztery kręgi Domowego Kościoła

Domowy Kościół  – ks. Bartłomiej Zwoliński
Domowy Kościół – ks. Paweł Ziętek

Krucjata Eucharystyczna

Opiekuni: ks. Piotr Mendel oraz s. Augustyna – czwartek, godz. 15.30

Krucjata Eucharystyczna - informacje:

Krucjata Eucharystyczna – korzenie

Na międzynarodowym Kongresie Eucharystycznym w Lourdes w 1914 r. stwierdzono potrzebę utworzenia dla dzieci organizacji o profilu eucharystycznym. Po orędziu papieża Benedykta XV, wzywającym dzieci całego świata do modlitwy o pokój, Krucjata Eucharystyczna zostaje założona przez O. Bessier'sa TJ w 1916 r. jako organizacja dla dzieci w ramach Apostolstwa Modlitwy, prowadzonego przez Księży Jezuitów. Pierwsze oddziały powstały we Francji.

Na terenie Polski Krucjata została założona przez św. Urszulę Ledóchowską, założycielkę Zgromadzenia Sióstr Urszulanek. Matka Ledóchowska zakłada pierwsze koło Krucjaty w Pniewach k/Poznania 1 stycznia 1925r.

We Francji od 1960 r. Krucjata Eucharystyczna zaczyna działać w nowym stylu, jako nowy ruch. Za radą Jana XXIII przybiera on nazwę: Eucharystyczny Ruch Młodych – ERM.

Cele Eucharystycznego Ruchu Młodych

  • Wdrażać dzieci do czynnego udziału we Mszy św. oraz innych form kultu Eucharystii;
  • Ukazać Jezusa Eucharystycznego jako Przyjaciela;
  • Rozbudzić w dziecku pragnienie modlitwy i nauczyć różnych jej form;
  • Rozwijać postawy eucharystyczne: współofiarowania, postawę wobec Słowa Bożego, postawę jedności i miłości oraz wdzięczności;
  • Uczyć dzieci systematycznej pracy nad sobą;
  • Pogłębiać więź dzieci z Kościołem i zaprawiać do apostolstwa.

Formację w ERM-ie streszczają cztery krótkie zasady:

  • Żyj Mszą Świętą!
    Naszym Królem jest Jezus Eucharystyczny! Staramy się więc często spotykać się z naszym najlepszym Przyjacielem, ukrytym w Hostii. Nasze spotkanie z Jezusem nie może się jednak ograniczać jedynie do chwil spędzonych na Eucharystii, lecz mamy nieustannie, każdego dnia żyć Mszą św. Powinniśmy starać się, aby nasze życie prawdziwie było Eucharystią, czyli dziękczynieniem, a nasze czyny powinny świadczyć o Jezusie, którego nosimy w naszych sercach.
  • Czytaj Ewangelię!
    Każdy członek ERM-u powinien karmić się nie tylko Chlebem Eucharystycznym, ale i Słowem, które Pan Bóg kieruje do nas. Św. Urszula Ledóchowska mówiła: "Czytając Ewangelię, poznasz Jezusa, stanie ci się On coraz bliższy." Dlatego właśnie powinniśmy nie tylko z uwagą uczestniczyć w Liturgii Słowa, która ma miejsce podczas Eucharystii, ale także w naszych wspólnotach i indywidualnie wsłuchiwać się w Ewangelię.
  • Kochaj bliźnich!
    Owocem miłości do Pana Jezusa i życia Eucharystią jest miłość naszych bliźnich. Mamy starać się dostrzec Boga w każdym człowieku, którego spotykamy na swojej drodze. Członek ERM-u stara się wykorzystać każdą okazję do służenia bliźnim z miłością, nawet w codziennych, zwyczajnych sytuacjach oraz być życzliwy, otwarty i radosny.
  • Bądź trzynastym apostołem!
    Dokładnie tak! Każdy z nas jest wezwany, by dołączyć do grona dwunastu Apostołów i stać się świadkiem Pana Jezusa w swoim otoczeniu. Członek ERM-u powinien głosić Dobrą Nowinę nie tylko słowem, ale i czynem oraz wiernie kroczyć za swoim Mistrzem - Chrystusem.

 

Odznaka członka Ruchu:

Odznaka członka Ruchu Krucjata Eucharystyczna

Odznaka członka Ruchu ma kształt krzyża otoczonego kołem z napisem: Króluj nam Chryste! To pozdrowienie przypomina, że gdziekolwiek jesteśmy, naszym Królem jest Jezus. W środku krzyża znajdują się symbole Eucharystii: kielich i Hostia w promieniach. Ma to przypominać, że rycerz jest zawsze w służbie Jezusa Eucharystycznego, a jego życie wzmacniane częstą Komunią św. ma promieniować cnotami.

IHS - Jezus Zbawca ludzi. Krzyż oznacza, że Jezus przez cierpienie zbawił świat, a także to, iż każdy kto należy do ERM-u powinien dla Jezusa przyjmować cierpienie.

Żółty kolor krzyża - jest symbolem światła i majestatu. Najbardziej pożądany kolor żółty uzyskiwano ze słupka kwiatowego pachnącego szafranu. Szafranowe okrycia należały do stroju królów perskich. Barwa żółta jest również kolorem dojrzałego zboża oraz złota. Używana w ozdabianiu paramentów liturgicznych wskazuje na wieczne światło, chwałę, godność i potęgę.

Czerwone koło - w czerwieni widziano kolor krwi, w której jest "życie wszelkiego ciała" (Kpł 17,14), kolor czerwony jest znakiem siły i młodości, barwą ognia - w znaczeniu przenośnym także ognia miłości. W liturgii szczególnie podkreśla się symboliczny związek zachodzący między czerwoną barwą a Duchem Świętym.

Modlitwa:

Panie Jezu, stoimy dzisiaj przed Tobą i oddajemy Ci nasze młode życie. Przyjmij nas, Jezu, do grona Swoich rycerzy. Postanawiamy być prawdomówni, posłuszni, cierpliwi, pracowici i czyści, aby zawsze podobać się Tobie. Błogosław Ojcu św. i całemu Kościołowi, parafii i naszej wspólnocie Eucharystycznego Ruchu Młodych, Rodzicom, wychowawcom i całej Ojczyźnie. Maryjo, Królowo naszej wspólnoty, opiekuj się zawsze nami i chroń nas przed złem.

Amen.

Akcja Katolicka

 
Opiekun - ks. proboszcz Tadeusz Nowak – ostatnia niedziela miesiąca, godz. 19.00

Grupa Charytatywna

 
Opiekun - ks. proboszcz Tadeusz Nowak

Szkolne Koło Caritas przy Gimnazjum nr 3 w Świdniku

Szkolne Koło Caritas

 
"Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili"
- Jezus

 

 
 
Opiekun Szkolnego Koła Caritas - mgr Katarzyna Pryputniewicz
 

Opiekun Szkolnego Koła Caritas - mgr Katarzyna Pryputniewicz

 
 
Patronka Szkolnego Koła Caritas - s. Faustyna Kowalska

Patronka Szkolnego Koła Caritas - s. Faustyna Kowalska

 
 
Święto patronalne Caritas - Niedziela Miłosierdzia Bożego (pierwsza niedziela po Wielkanocy)

Pomoc drugiemu człowiekowi jest hasłem przewodnim, które przyświeca Polskiej Organizacji Caritas, dlatego działanie w SKC ma na celu propagowanie idei humanitaryzmu głównie w środowisku szkolnym. Niesienie pomocy potrzebującym, uwrażliwianie na cudzą krzywdę i kształtowanie postaw altruistycznych jest odpowiedzią na rodzącą się potrzebę zaspokajania społecznych i duchowych potrzeb dzieci i młodzieży oraz włączenie się młodego pokolenia w pracę na polu miłosierdzia. Jest propozycją pożytecznego spędzania czasu wolnego, spełniania się w życiu, w konkretnych czynach „dzieląc się chlebem i sercem”.

9 listopada odbył się apel inaugurujący Szkolne Koło Caritas. Tekst przeplatany pieśniami, scenki o pomocy innym, skłoniły wszystkich obecnych do refleksji nad istotą służby wobec drugiego człowieka. Zwieńczeniem uroczystości było podpisanie regulaminu SKC przez dwie Szkoły: Gimnazjum nr 3 im. Noblistów Polskich i Specjalny Ośrodek Szkolno – wychowawczy im. Henryka Sienkiewicza w Świdniku a także parafię Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła i diecezjalną Caritas. Na apelu gościliśmy ks. mgr lic. Wiesława Kosickiego, zastępcę dyrektora Caritasu, Dyrekcję Szkoły Specjalnego Ośrodka Szkolno – wychowawczego im. Henryka Sienkiewicza w Świdniku i księdza Tadeusza Nowaka, proboszcza parafii Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła w Świdniku. Uczniowie otrzymali również legitymacje członkowskie Szkolnego Koła Caritas. Apel przygotowała p. Katarzyna Pryputniewicz.

Szkolne Koło Caritas przy Gimnazjum nr 3 w Świdniku
Szkolne Koło Caritas przy Gimnazjum nr 3 w Świdniku
Szkolne Koło Caritas przy Gimnazjum nr 3 w Świdniku
Szkolne Koło Caritas przy Gimnazjum nr 3 w Świdniku

Historia Caritas w Polsce

 
Próby centralizacji i koordynacji działań dobroczynnych Kościoła na terenach Polski obserwujemy na przełomie XIX i XX wieku najpierw we Lwowie, gdzie w 1885 r. powstaje "Związek Katolickich Towarzystw i Zakładów Dobroczynnych" a później w Poznaniu. W roku 1922 powstaje poznański związek towarzystw dobroczynnych, wzorując się na niemieckiej Caritasverband, tworzy podobną strukturę i przyjmuje nazwę Caritas. Po odzyskaniu niepodległości w roku 1918 i okrzepnięciu nowych struktur Kościoła w Polsce związki "Caritas" powstały niemal we wszystkich diecezjach. Rozwój struktur "Caritas" został jednak przerwany wybuchem II wojny światowej.

Zaraz po wyzwoleniu abp Sapieha w myśl uchwały Konferencji Episkopatu Polski, dekretem z 25 VIII 1945 r. ustanowił Krajową Centralę Caritas . W niecały miesiąc później, Biskup Lubelski Marian Leon Fulman, dekretem z dnia 14 IX 1945 r. na bazie działającego jeszcze w okresie międzywojennym "Towarzystwa Miłosierdzia Chrześcijańskiego im. św. Wincentego, powołał Diecezjalny Związek Towarzystw Miłosierdzia Chrześcijańskiego "Caritas" . Jego podstawowym zadaniem miało być koordynowanie i kierowanie działalnością dobroczynną na terenie całej diecezji. Na drodze prężnie rozwijającego się związku stanęła jednak komunistyczna władza, która w roku 1950 doprowadziła do delegalizacji Caritas w Polsce i przejęcia podległych mu placówek.

Likwidacja kościelnych struktur "Caritas" nie mogła jednak oznaczać zaprzestania działalności charytatywnej Kościoła. Koordynacją tej działalności zajęła się Komisja Episkopatu Polski ds. Duszpasterstwa Miłosierdzia przemianowana w roku 1981 na Komisję Charytatywną Episkopatu Polski. W poszczególnych diecezjach powstały referaty duszpasterstwa charytatywnego, a w parafiach utworzono zespoły charytatywne. W roku 1989 na mocy porozumienia między państwem i Kościołem możliwe stało się reaktywowanie Caritas Polska i Caritas diecezjalnych. Dnia 24 maja 1991 r. Biskup Lubelski Bolesław Pylak powołał do życia Caritas Diecezji Lubelskiej, która po reorganizacji struktur terytorialnych Kościoła w Polsce i utworzeniu w Lublinie metropolii, w roku 1992 otrzymała nazwę Caritas Archidiecezji Lubelskiej.

Cele działalności Szkolnego Koła Caritas

1. Działalność charytatywno – opiekuńczo – wychowawcza na zasadzie wolontariatu.

2. Praktyczna realizacja przykazania miłości bliźniego w odniesieniu do każdego, bez względu na jego przekonania, czy wyznanie.

Działania SKC mogą być podejmowane w różny sposób w zależności od potrzeb środowiska, uczniów i wytycznych działań Caritas. Są w nie zaangażowani uczniowie klas I-III gimnazjum, którzy uczestniczą w spotkaniach formacyjnych raz w miesiącu oraz organizują akcje charytatywne. Bardzo ważne jest, by zadania przyjęte do realizacji przez koło Caritas odpowiadały potrzebom uczniów, środowiska szkolnego, a także otoczenia. Dlatego opiekun Szkolnego Koła Caritas p. K. Pryputniewicz po konsultacji z przedstawicielem Caritas Polska ustala zakres realizacji zadań. Dokonanie świadomego i aktywnego wyboru zadań przez dzieci znacznie zwiększa ich zaangażowanie w pracę koła, a tym samym skuteczność działań.

Sprzedaż „Świece pamięci”

Z racji 30 rocznicy wyboru Jana Pawła II na urząd następcy św. Piotra, 12 października wolontariusze Szkolnego Koła Caritas sprzedawali świece papieskie. Akcja trwała od godz. 10-14 na terenie parafii p.w. Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła. Uczniowie sprzedali 96 "Świec pamięci". Dochód z ich sprzedaży został przeznaczony na akcję dożywiania młodzieży w szkołach. Zapalona świeca z wizerunkiem Jana Pawła II była wyrazem modlitewnej pamięci o naszym Wielkim Rodaku, a także czytelnym znakiem realizowania głoszonej przez Ojca Świętego nauki o potrzebie solidarności z najbiedniejszymi i kształtowania "wyobraźni miłosierdzia".

Podczas sprzedaży świec również w salce w parafii jest podawana herbatka i ciastka.

3. Pozyskiwanie funduszy na wycieczki dla ubogiej młodzieży naszego gimnazjum.

4. Pozyskiwanie przyborów szkolnych, trwałej żywności dla uczniów z ubogich rodzin.

5. Przyłączenie do akcji ogólnopolskich i lokalnych.

6. Rozwijanie umiejętności efektywnego współdziałania w grupie.

7. Budowanie wspólnoty ludzi, ukierunkowanej na dobro wszystkich jej członków.

Sprzedaż świec Caritas- wigilijne dzieło pomocy dzieciom

 

Efekty działań Szkolnego Koła Caritas

 

Przez 4 lata działalności Szkolne Koło Caritas dofinansowało:

  • 11 wycieczek dla 36 osób o łącznej kwocie 671zł
  • Obiady dla 4 osób na cały rok szkolny o łącznej kwocie 499,5 zł
  • Bal gimnazjalny dla uczennicy w wysokości 65 zł
  • Zestaw podręczników do języka angielskiego w wysokości 40 zł
  • Szkolne Koło Caritas ufundowało również 2 stypendia socjalne dla dwóch osób w wysokości 240zł
     

Dzięki działalności SKC Caritas Archidiecezji Lubelskiej:

  • Ufundowała dla 6 osób stypendia skrzydła o łącznej kwocie 6102zł
  • Dofinansowała posiłki dla 10 osób
  • Ufundowała stypendia socjalne dla 2 osób o łącznej kwocie 1080zł


POMOC UBOGIM

Członkowie Szkolnego Koła Caritas i wyrażają gotowość pracy na zasadzie wolontariatu.
Dotyczy ona:

  • Działalności koła na terenie szkoły.
  • Działalności koła w środowisku lokalnym.
  • Włączanie się koła w akcje ogólnopolskie.

 

Działalność koła na terenie szkoły
ZADANIA TREŚCI TERMIN
Akcja "Przybory szkolne dla kolegi" Zbieranie przyborów szkolnych dla uczniów o trudnej sytuacji materialnej Październik
Życzenia świąteczne i akcja "Paczka dla kolegi" Przygotowywanie kartek świątecznych Tworzenie paczek z trwałą żywnością dla najbiedniejszych Święta Bożego Narodzenia i Wielkanoc
Akcja "Kto ubogim da, ten u Boga ma" Zbiórka darów w postaci środków czystości dla dzieci z domu dziecka Maj

 

 

Działalność koła na terenie środowiska lokalnego
ZADANIA TREŚCI TERMIN
Akcja "Uśmiech dziecka" Zorganizowanie zbiórki bajek, kolorowanek, bloków rysunkowych, kredek i flamastrów na terenie Gimnazjum dla chorych dzieci ze Szpitala Powiatowego w Świdniku Listopad-grudzień
Uroczystość Szkolnego Koła Caritas - Msza św. za członków SKC Niedziela Miłosierdzia Bożego
Gazetka Szkolnego Koła Caritas Wykonywanie gazetki ściennej o ważnych wydarzeniach z życia Kościoła Cały rok szkolny

 

 

Włączenie się koła w akcje ogólnopolskie
ZADANIA TREŚCI TERMIN
Akcja sprzedaży świec papieskich Caritas Rozprowadzanie świec przy kościele Październik
Akcja "Znicz" Rozprowadzanie zniczy przy kościele Październik
Sprzedaż świec "Wigilijnego Dzieła Pomocy Dzieciom" Sprzedaż świec na terenie parafii Grudzień
Akcji "Jałmużna wielkopostna" Zbieranie do puszek pieniędzy na pomoc w leczeniu dzieci i osób starszych Czas Wielkiego Postu
Sprzedaż "Chlebków miłości" Wielkanocnego Dzieła Pomocy Dzieciom Sprzedaży chlebków na terenie parafii Czas przed Wielkanocą

 

Podziękowanie ze szpitala
Podziękowanie z Domu Dziecka

Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży

 

Opiekun - ks. Bartłomiej Zwoliński

Czas i miejsce spotkań: - każdy piątek, godzina 19:00 (w kafejce parafialnej)

 

Historia Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży

Początki KSM w czasach II Rzeczypospolitej

Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży w początku swojej działalności było częścią Akcji Katolickiej. Dnia 5 lutego 1934 roku na krajowym zjeździe Akcji Katolickiej postanowiono na wzór włoski podzielić organizację na 4 kolumny:

  • • Katolicki Związek Mężów (KZM)
  • • Katolicki Związek Kobiet (KZK)
  • • Katolicki Związek Młodzieży Męskiej (KZMM)
  • • Katolicki Związek Młodzieży Żeńskiej (KZMŻ)

Związki ogólnopolskie miały swoje odpowiedniki w stowarzyszeniach diecezjalnych:

  • • Katolickie Stowarzyszenie Mężów (KSM)
  • • Katolickie Stowarzyszenie Kobiet (KSK)
  • • Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży Męskiej (KSMM)
  • • Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży Żeńskiej (KSMŻ)

Wielu członków KSMM i KSMŻ pochodziło ze Stowarzyszenia Młodzieży Polskiej utworzonego już w 1919 roku.

II Wojna Światowa

Niestety wybuch II wojny światowej przerwał działanie Akcji Katolickiej i wszystkich organizacji jej podległych, w tym również KSMM i KSMŻ. Wielu członków tych organizacji brało udział w regularnych bitwach, a później w działaniach partyzanckich mających na celu odzyskanie suwerenności kraju.

KSM w czasach PRL – u

Po wojnie z powodu wtargnięcia sił Związku Radzieckiego i utworzenia z Polski kraju marionetkowego o ustroju komunistycznym rozwiązano wszystkie organizacje wchodzące w skład Akcji Katolickiej. Jednak z powodu przeoczenia udało się zarejestrować dwa oddziały KSMM: w Archidiecezji Poznańskiej i Archidiecezji Krakowskiej. KSMŻ nie udało się jednak nigdzie legalnie zawiązać, dlatego ks. kard. Adam Sapieha powołał do istnienia Żywy Różaniec Dziewcząt, nieformalną formację mającą strukturę organizacyjną podobną do KSMŻ. Dnia 7 lutego 1953 roku z powodu nasilenia represji władz państwowych rozwiązano legalnie działające KSMŻ i ŻRD. Wielu członków tych organizacji zamknięto w więzieniach, kilku z nich skazano na karę śmierci. Pomimo rozwiązania KSM odbywały się nadal potajemne spotkania. Co więcej, organizacja zdobywała coraz większą popularność. Duże zasługi dla KSM miał ks. kard. Karol Wojtyła, który pomimo sprzeciwu rządu prowadził spotkania tej grupy młodzieżowej. Był ogromnym autorytetem wśród KSM-owiczów. Dnia 16 października 1978 roku został wybrany na papieża, co przyczyniło się do rozwoju KSM w latach 90 – tych XX wieku.

KSM w czasach III RP

Przełomowym rokiem w historii KSM był rok 1989. Ks. prałat Antoni Sołtysik, który również był członkiem KSM, widząc zaangażowanie młodzieży, postanowił przywrócić organizacji status prawny. Tak więc 10 października 1990 roku Episkopat Polski wydał dekret powołujący KSM jako organizację ogólnopolską. Statut został potwierdzony 30 kwietnia 1993 roku. Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży uzyskało także osobowość prawno – cywilną rozporządzeniem Ministra, Szefa Urzędu Rady Ministrów, z dnia 30 czerwca 1993 roku.

Historia KSM w Archidiecezji Lubelskiej i oddziału KSM w Świdniku

Dnia 15 listopada 1993 roku arcybiskup lubelski Bolesław Pylak wydał dekret, w którym erygował Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży Archidiecezji Lubelskiej. Od tego czasu kilka organizacji młodzieżowych działających w naszej diecezji przekształciło się w KSM. Także w naszej parafii pod opieką księdza Sławomira Mazurka zaczęła się spotykać grupka młodzieży. Dnia 19 września 1994 roku oficjalnie powołano KSM przy parafii NMP Matki Kościoła w Świdniku. Oddział ten cechował się niezwykłą chęcią do działania i był wzorem dla pozostałych wspólnot. Warto też wspomnieć, że Piotr Szlązak – były prezes naszego oddziału, był przez dwie kadencje prezesem archidiecezjalnego zarządu KSM.

Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży w Świdniku

Katolickie Stowarzyszenie Młodych to organizacja zrzeszająca młodzież chrześcijańską. Celem KSM jest zgłębianie problemów dzisiejszego świata oraz przybliżanie nauczania papieża Jana Pawła II. Często KSM jest postrzegany jako organizacja modlitewna. W rzeczywistości jest zupełnie inaczej. Domeną stowarzyszenia nie jest więc nieustanne siedzenie w murach kościoła, lecz czynne działanie. Dlatego KSM jest głównym organizatorem ogólnopolskich akcji, takich jak „Dni Papieskie” czy „Pomóż Dzieciom Przetrwać Zimę”, na terenie miasta Świdnik. Organizujemy również własne akcje, jak na przykład akcja pomocy dzieciom z domu dziecka. Współpracujemy z innymi organizacjami pozarządowymi, nie tylko z kręgów Kościoła, także ze szkołami i przedszkolami. Bierzemy również udział w różnych występach artystycznych, mających związek z życiem liturgicznym Kościoła, np. w Misterium Męki Pańskiej, Jasełkach. Przygotowujemy oprawę liturgiczną Mszy Świętej oraz czuwania modlitewne, a także organizujemy imprezy propagujące abstynencję.

Jeżeli wolisz chwalić Boga bardziej czynem, niż modlitwą i masz od 14 do 30 lat, to KSM jest organizacją właśnie dla Ciebie.

 

Wspólnota Krwi Chrystusa

 

Opiekun - ks. Bartłomiej Zwoliński – druga  sobota miesiąca, godz. 8.30

 

Informacje:

Dzieło Krwi Chrystusa

Jest katolickim ruchem ewangelizacji, który działa pod kierownictwem Zgromadzenia Misjonarzy Krwi Chrystusa. W tej duchowej rodzinie, współpracują kapłani, bracia zakonni, siostry misjonarki i świeccy.
 

Duchowość Krwi Chrystusa

Już sam tytuł tej wspólnoty jest niezwyczajny - i najbardziej misyjny! Krew Chrystusa jest znakiem, który z jednej strony pomaga wejść głęboko w samo serce Ewangelii, w formację chrześcijańską, a z drugiej strony przynagla do działania misyjnego, apostolskiego - bo Krew Chrystusa przelana jest za wszystkich.

Jeżeli mówimy o Krwi Chrystusa, to jest to, po pierwsze, pewien skrót: chodzi nam nie o jakąś część Chrystusa, ale o samego Zbawiciela, który nas swoją Krwią odkupił. Po drugie, mówiąc o Krwi Chrystusa, mamy na myśli Eucharystię. Chcemy żyć Eucharystią - i to znaczy stawać się nie tylko Mistycznym Ciałem Chrystusa, ale też Jego Krwią. Być Krwią Chrystusa to znaczy dla nas, obrazowo mówiąc, spełniać w Kościele tę rolę, jaką spełnia w organizmie krew: być wszędzie tam, gdzie potrzebny jest rozwój. Przecież krew leczy zranienia, a jej brak jest znakiem śmierci. Zazwyczaj uświadamiamy sobie znaczenie krwi dopiero wtedy, gdy jej brakuje. Po trzecie, Krew Chrystusa to nasza ”poezja” , wzięta ze świata biblijnego. Obrazy sięgające początków Izraela - krew baranka, przelana na wyzwolenie z niewoli egipskiej, krew Przymierza zawartego u stóp Synaju, krew oczyszczenia poprzez niezliczone ofiary - to wszystko przygotowuje nas do tego, by rozumieć znaczenie Krwi przelanej na Golgocie.

Bardzo ważne w naszej duchowości jest to, że widzimy nie tylko tę Krew, którą Syn Boży przelał fizycznie i też nie tylko tę Krew, która liturgicznie jest obecna na ołtarzu pod znakiem wina. Chcemy widzieć tę Krew obecną mistycznie, duchowo we wspólnocie wierzących, ale też w każdym cierpiącym człowieku, w każdym zranieniu i grzechu. Przez wiarę pragniemy dostrzec Krew Chrystusa wszędzie tam, gdzie jest grzech, gdzie dzieje się źle, bo Jezus przelał własną Krew za wszystkich grzeszników.

Pragniemy być Maryją pod Krzyżem Jezusa, cierpiącego dzisiaj w naszych bliźnich, być ”żywym kielichem” , który przyjmuje Krew Zbawiciela, płynącą z ran ludzkości dzisiaj i ofiaruje tę Krew Ojcu Przedwiecznemu. Chcemy nie tylko żyć sami w ten sposób, ale wprowadzać także innych ludzi w życie tajemnicą paschalną. Modlitwa przez Krew Chrystusa pozwala nam ciągle oddawać się na nowo Panu Bogu, odnawiać i umacniać jedność pomiędzy nami. Adorujemy Krew Chrystusa i ofiarujemy Ją w zastępstwie i na zadośćuczynienie. Aby żyć Krwią Chrystusa na co dzień, staramy się trzymać w sercu "Słowo Życia" - wybrane z Pisma świętego zdanie, które służy jako motto w życiu codziennym. Ono pozwala nam jednoczyć się z Bogiem w różnych trudnych sytuacjach dnia.
 

Zgromadzenie Misjonarzy Krwi Chrystusa

Historia Dzieła Krwi Chrystusa sięga swoimi korzeniami Golgoty. Według legendy jeden z żołnierzy rzymskich, obecnych podczas ukrzyżowania Jezusa, zabrał ze sobą do domu Relikwię Jego Krwi; skrawek płaszcza nasączonego Krwią Chrystusa, który przekazywano jako rodzinny skarb z pokolenia na pokolenie. W 1708 r. ostatni członkowie tego rodu przekazali Relikwię do pobliskiej bazyliki San Nicola in Carcere w Rzymie, w której wystawiono ją na ołtarzu i otaczano czcią. Sto lat później kanonik Franciszek Albertyni, wspomagany przez świętego Kaspra del Bufalo, powołał do życia "Bractwo Przenajdroższej Krwi naszego Pana Jezusa". Celem Bractwa ( zatwierdzonego potem jako Arcybractwo) był szczególny kult Krwi Chrystusa, a jednocześnie pełnienie dzieł miłosierdzia wobec ludzi biednych i zagubionych. W ramach tego Bractwa w 1815 r. powstało Zgromadzenie Krwi Chrystusa, założone przez św. Kaspra del Bufalo (1786 - 1837).

Wspólnota Krwi Chrystusa

Pierwsze ślady działania Dzieła Krwi Chrystusa w Polsce, to broszurki w języku polskim na temat św. Kaspra i Krwi Chrystusa wydane przed I wojną światową, które dotarły do Polski oraz działalność Sióstr Adoratorek Krwi Chrystusa. Początki powstania sięgają czasów, gdy Polska była pod zaborami; kilka dziewcząt wstąpiło do tego Zgromadzenia w Chorwacji i dopiero po II wojnie światowej w czasie repatriacji powróciły do Polski, gdzie powstała polska prowincja Zgromadzenia Sióstr Adoratorek. Pierwszy Dom Misyjny Misjonarzy Krwi Chrystusa powstał w 1983 r. w Częstochowie, ale kontakty Misjonarzy z krajem rozpoczęły się już wcześniej, gdy Ojciec Winfried Wermter, wówczas wicegenerał Zgromadzenia, zaczął przyjeżdżać tu z Rzymu na Zaproszenie Sióstr Adoratorek Krwi Chrystusa – żeńskiej gałęzi Dzieła, Zgromadzenia założonego przez bł. Marie de Mattias.

W 1981 roku odbyły się pierwsze spotkania i rekolekcje dla sióstr i dla świeckich: młodzieży i dorosłych. W tych ciężkich czasach rozpoczęcia stanu wojennego ludzie przyjmowali orędzie Krwi Chrystusa z wielką otwartością. W 1987 r. Ojciec Winfried zdecydował się na założenie w Polsce nowego Zgromadzenia Misjonarek Krwi Chrystusa, które powstało w celu wspierania misji Krwi Chrystusa przez maryjną obecność. Bracia, siostry i świeccy współpracują w Domach Misyjnych nie tylko w sprawach praktycznych (prowadzenie domu), ale też w organizacji apostolstwa rekolekcji i skupień oraz pomocy potrzebującym. Domy Misyjne Misjonarzy znajdują się obecnie w czterech punktach Polski: Częstochowa, Ożarów Mazowiecki, Swarzewo (koło Gdańska), Łabuńki (koło Zamościa). Domy te są miejscem nowej ewangelizacji i formacji chrześcijańskiej dla ludzi w każdym wieku. Są w nich prowadzone regularnie skupienia dla osób w każdym wieku: dorosłych, młodzieży i dzieci. Wymiar charytatywny Domów Misyjnych wyraża się w przyjmowaniu ludzi szukających zdrowia, wiary, umocnienia. Szczególnym dziełem jest Hospicjum Santa Galla w Łabuńkach. Wielką radością całego dzieła stało się powstanie w Częstochowie Sanktuarium Krwi Chrystusa, erygowanego przez Ks. Arcybiskupa Stanisława Nowaka 21.10.1999 r. W sercu tego świętego miejsca znajduje się cenny skarb, otrzymany w darze od Sióstr z Liechtenstein: relikwia Krwi Pana Jezusa.
 

Wspólnota Krwi Chrystusa

Świecką gałęzią Dzieła jest Wspólnota Krwi Chrystusa (WKC), której członkowie biorą udział w duchowości i działaniu Misjonarzy i Misjonarek, jak również wspierają poprzez duchowość Dzieła życie Kościoła w swoich parafiach. Polem misyjnym WKC jest przede wszystkim własna rodzina szkoła, praca, każde miejsce do którego prowadzą nas codzienne kontakty życiowe, mając serce otwarte na potrzeby charytatywne i społeczne. Jako ruch katolicki ta Wspólnota jest otwarta dla wszystkich. Lubimy powtarzać, że nikt nie jest za stary ani zbyt chory, aby się nawrócić i dać swój wkład w przemianę i ratowanie naszych bliźnich, naszego Kościoła i świata. Ci, którzy widzą w duchowości tego ruchu swoją drogę do świętości, mogą wstąpić do niego jako osoby świeckie i brać w nim udział indywidualnie lub uczestnicząc w spotkaniach grup tygodniowych w parafiach. Istnieją trzy różne możliwości udziału w WKC:
a) "Wspólnota Modlitwy" – indywidualna lub grupowa modlitwa według duchowości Dzieła. Grupy modlitewne pomagają Kościołowi i światu przez regularną wspólnotową modlitwę i formację swoich członków.
b) "Wspólnota Misyjna" – cotygodniowe spotkania grup na wspólne rozważanie Pisma św., wymianę doświadczeń według praktyki "Słowa Życia", systematyczne działanie charytatywno - apostolskie - aby odpowiedzieć na wołanie Krwi Chrystusa, płynącej dzisiaj z fizycznych i duchowych ran ludzkości. Autentyczna modlitwa do Krwi Chrystusa staje się drogą duchową, która prowadzi do zbawienia, do wolności chrześcijańskiej, do zdrowia duszy i ciała, do pojednania i pokoju.
c) Wspólnota Wspomożycieli Krwi Chrystusa – dla tych, którzy pragną żyć radami ewangelicznymi w życiu świeckim, całkowicie oddając się Panu Bogu i misji (w rodzinie lub samotności) i blisko współpracując z Domem Misyjnym.
 

Życie Wspólnoty Krwi Chrystusa w parafiach

Każda WKC żyje duchowością Krwi Chrystusa w jedności z Kościołem i Domem Misyjnym swego regionu poprzez:

  • - comiesięczne skupienia rad diecezjalnych w Domu Misyjnym
  • - comiesięczne spotkania animatorów parafialnych i osób pierwszego kontaktu z radą diecezjalną
  • - comiesięczne spotkania animatora parafialnego z animatorami grup w parafii
  • - comiesięczna Msza św. Wspólnoty, adoracja Najświętszego Sakramentu
  • - cotygodniowe spotkania grup modlitewnych i misyjnych
  • - uczestnictwo członków WKC w skupieniach lub rekolekcjach (formacja członków)
  • - czytanie wydawnictw i czasopism Misjonarzy Krwi Chrystusa (Animator, Nowa Pomoc)
  • - apostolstwo w rodzinie , środowisku, pracy, pomoc charytatywna

Każda z WKC w parafii stara się być pomocą dla ks. proboszcza i wiernych poprzez rożne inicjatywy, między innymi: prace charytatywne, zespoły Caritas, apostolstwo chorych w domach i szpitalach, wystrój ołtarzy na Boże Ciało, organizowanie adoracji na Triduum paschalne, odwiedzanie samotnych, uczestnictwo w wyjazdach misyjnych, apostolstwo na rzecz Hospicjum Santa Galla w Łabuńkach.

Wszyscy członkowie WKC są powołani do radykalizmu życia Ewangelią – pragną przez zaufanie Jezusowi przyjąć do własnych żył Jego zbawczą Krew, aby potem w duchowy sposób dać swoją krew wraz z Krwią Zbawiciela. Pan Bóg potrzebuje naszego serca, naszej krwi, aby dawać przez nas własną Boską Krew, własne Życie, własne Siły, własną Miłość. Nasze powołanie to stać się Komunią świętą Krwi Chrystusa, Jego otwartym Sercem, które przekazuje Życie Boga.
 

Wspólnota Krwi Chrystusa w parafii NMP Matki Kościoła:

  • Opiekun Wspólnoty – ks. Bartłomiej Zwoliński
  • Animator – Halina Kubik
  • Msza Święta Wspólnoty – II sobota miesiąca, godz. 8.30

Jak zapisać się do Wspólnoty Modlitwy Krwi Chrystusa?

Najlepiej jest przyjechać do Domu Misyjnego (adres jak niżej), aby wziąć udział w dniach skupienia, które odbywają się tam prawie co tydzień. Pod koniec tych dni można zostać uroczyście przyjętym do Wspólnoty. Jeżeli ktoś nie może przyjechać do Domu Misyjnego (choroba, sytuacja rodzinna...), wystarczy, że prosi o przyjęcie pisemnie. Ze względu na formację duchową członkowie powinni w miarę możliwości przy wstąpieniu, a następnie przynajmniej raz w roku brać udział w rekolekcjach lub dniach skupienia w Domach Misyjnych i czytać regularnie miesięcznik Wspólnoty – "Nową Pomoc". Codziennie powinni wybierać co najmniej jedną z modlitw do Krwi Chrystusa i często jednoczyć się w myślach i w sercu ze swoją duchową rodziną. Wszystko to nie zobowiązuje jednak "pod grzechem", co nie znaczy, że można bez ważnego powodu zaniedbać obietnicę daną przy wstąpieniu.

Adres Domu Misyjnego:
Dom Świętego Ducha
Łabuńki Pierwsze 1
22-437 Łabunie

Rycerstwo Św. Michała Archanioła

 
Opiekun - ks. proboszcz Tadeusz Nowak – drugi i ostatni piątek m-ca o godz.: 16.00

Lektorzy

 
Opiekun - ks. Andrzej Magier – czwartek, godz. 17.00
 
 

Ministranci

 
Opiekun - ks. Andrzej Magier – piątek, godz. 17.00
 
 

Zespół liturgiczny

 
Opiekun – ks. Piotr Mendel – pierwsza środa miesiąca, godz. 19.00

Ceremoniarz – ks. Andrzej Magier
 
 

Al - Anon

 

Al- Anon jest to wspólnota rodzinna która pomaga osobom żyjącym z alkoholikiem.
Program Al- Anon uczy, jak dać sobie radę z naszymi trudnościami, oraz jak znaleźć bardziej normalny sposób życia.
Dzięki grupie uzyskujemy spokój i możemy czuć się bezpiecznie, jak można stawiać uczciwie czoła temu problemowi działając z wiarą i odwagą.
Przychodząc na grupę pragniemy dobra dla siebie i innych, ale nie wystarczy tylko się modlić o to, a potem usiąść i czekać, aż Bóg zrobi za nas wszystko. Modlitwę musimy poprzeć działaniem.
 

Modlitwa:

"Boże daj mi Pogodę Ducha,
abym zgadzał się z tym,
czego nie mogę zmienić,
Odwagę, abym zmieniał to,
co zmienić mogę
i Mądrość,
abym umiał odróżnić jedne prawy od drugich"
 

Al - Anon - spotkania:

Jeżeli masz kochaną osobę, której picie powoduje poważne problemy będziesz serdecznie witany na naszych spotkaniach. Dzielimy się wzajemnie naszym doświadczeniem, siłą i nadzieją.
Zapraszamy na SPOTKANIA

  • 1. W poniedziałki o godz. 19:00 - Kościół NMP Matki Kościoła w Świdniku ul.Wyszyńskiego 32
  • 2. We Wtorki o godz. 18:00 - MIEJSKIE CENTRUM PROFILAKTYKI w Świdniku ul. Norwida 2

 

Arcybractwo Straży Honorowej

Arcybractwo Straży Honorowej

NAJŚWIĘTSZEGO SERCA PANA JEZUSA

Opiekun    - ksiądz Tadeusz Nowak – proboszcz
Spotkania:  -raz w miesiącu po nabożeństwie  pierwszo-piątkowym

Arcybractwo Straży Honorowej  jest publicznym, powszechnym stowarzyszeniem wiernych
z siedzibą w klasztorze Zakonu Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny
(Sióstr Wizytek) w Paray - le - Monial (Francja).

Stowarzyszenie działa na mocy obecnych Statutów oraz obowiązującego prawa kanonicznego.

Arcybractwo proponuje ogółowi swych członków nieustanne oddawanie czci i miłości
oraz wynagradzanie Sercu Jezusa, który pokochał nas aż do przyjęcia widocznych ran
zadanych włócznią na drzewie krzyża i niewidocznych ran zadawanych każdego dnia
przez zapomnienie, niewdzięczność i ludzkie grzechy.

Podstawowym obowiązkiem członków Straży jest wynagradzanie Sercu Jezusowemu
zranionemu przez nasze grzechy.

W tym celu członkowie wybierają jedną godzinę w ciągu dnia, podczas której
skupieni na Jezusie Chrystusie utajonym w Najświętszym Sakramencie,
ofiarują Mu zwyczajne zajęcia wykonywane w tej  godzinie, niczego w nich nie zmieniając.

Łączą tę ofiarę z Ofiarą na Krzyżu, Ofiarą Krwi i Wody, które wytrysnęły ze zranionego Serca Jezusa,
składaną przez wszystkich kapłanów
 sprawujących w tej godzinie na całym świecie Msze św.

Jezus w swoim nieskończonym Miłosierdziu zarezerwował miejsce przy swoim Sercu dla tych,
których odkupił a odkupił wszystkich bez wyjątku.

Czy może być godniejsze miejsce dla grzesznika jak przy Sercu Jego Boga?

Nie pozwól by twoje miejsce przy Sercu Jezusa świeciło pustką!

 

Wspólnota modlitewna "Modlitwa Serca"

Modlitwa Serca

Wspólnota modlitewna "Modlitwa Serca" powstała w 2004 roku w Świdniku i jest zawierzona Matce Bożej. Ostateczny kształt wspólnoty został nadany przy współpracy z wieloma osobami zaangażowanymi w rozwój tego dzieła, ciągle jest rozwijany i pogłębiany.

 

  Czynić miłosierdzie poprzez modlitwę - to główny cel istnienia wspólnoty. Członkowie wspólnoty z Polski i polonii z kilkudziesięciu państw modlą się w intencjach zamieszczanych na stronie internetowej www.modlitwaserca.org   Dzielą się tam również doświadczeniem doznania Bożego Miłosierdzia w swoim życiu, doświadczeniem prawdziwości słów Pana Jezusa, „Jeżeli dwóch z was na ziemi zgodnie o coś prosić będzie, to wszystko otrzymają..." (Mt 18, 19).

  Wspólnota "Modlitwa Serca" zachęca również swoich członków i wszystkich gości do praktykowania pogłębionej modlitwy poprzez rozważanie Słowa Bożego. Służą temu zamieszczone na stronie internetowej wspólnoty teksty czytań mszalnych i rozważania do ewangelii na każdy dzień. Praktykowaniu modlitwy wewnętrznej służą też refleksje na jej temat, zaczerpnięte z dzieł świętych, np. z "Księgi Życia" św. Teresy od Jezusa.

  Każda osoba może zaproponować intencję „modlitwy tygodniowej”, która jest zmieniana cyklicznie. W intencjach wspólnotowych jest odprawiana Msza Święta.

  Wspólnota zachęca do „duchowej adopcji dziecka poczętego” i obrony małżeństwa oraz włącza się w modlitwy za ojczyznę i intencjach Papieskich.

  Podsumowując można powiedzieć, że wspólnota modlitewna "Modlitwa Serca" będzie na tyle wierna swemu powołaniu, na ile jej członkowie będą się starali pogłębić swoją modlitwę, sięgając do swego serca, gdzie przebywa Bóg.

Opiekunem duchowym jest Ks. Piotr Mendel

Modlitwa Serca

Chór mieszany Parafii NMP Matki Kościoła

     Chór mieszany  Parafii NMP Matki Kościoła powstał zaraz po zawiązaniu parafii. Pierwszy - występ udział w oprawie muzycznej Mszy św. Wielkanocnej chóru był w roku 1978, jeszcze w kaplicy – baraku. Chór powstał staraniem ks. Kan. Jana Hryniewicza, spośród mieszkańców Świdnika i jak wypowiadał się ks. kanonik „Chór powstał z potrzeby serc, z umiłowania śpiewu, aby ludziom rozweselać serca i wlewać nadzieję”. Duży wkład w organizacje chóru miały też siostry betanki. W ciągu lat działalności przewinęło się ponad stu chórzystów i dziewięciu dyrygentów. Ze śpiewających od początku obecnie uczestniczą tylko cztery osoby. Zmieniali się też prowadzący – dyrygenci. Przez pierwsze cztery lata organistą i dyrygentem chóru był Rudolf Sztajner z Lublina. Przez następne siedem lat chórem opiekowały się i dyrygowały Siostry ze Zgromadzenia Betanek, ss. Marietta, Krystyna, Teresa. Przez rok 1989 dyrygentem był p. Antoni Goral. W latach 1990 – 99 organistą i dyrygentem był śp. p. Jan Marciszuk, następnie krótko p. Jacek Kwiatkowski i p. Robert Mazurkiewicz. W latach 2000 – 2007 organistą i dyrygentem był p. Piotr Kusiński. Obecnie, już 10 dyrygentem, od prawie sześciu lat jest p. Leszek Woźniak. Organizator, organista i opiekun zespołu. Aktualnie chór liczy 28 osoby ( 10 osób to soprany, 8 alty, 6 tenory, 4 basy). Chór, jak każdy człowiek miał lepsze i gorsze lata działalności. Najlepsze wtedy, gdy był ustabilizowany skład i stałego dyrygenta.

     Chór pracuje przy parafii i występuje podczas uroczystości i Mszy św. w naszej parafii. Co raz częściej występuje również poza, w innych parafiach, oraz na scenie. Miarą naszych sukcesów są przeżycia i zadowolenie ludzi biorących udział w uroczystościach i nabożeństwach. W przyszłym roku, chór będzie obchodził 35 lecie działalności. Nasz kościół jest duży, chór też ma duże pole do działania. Zapraszamy wszystkich chętnych, lubiących śpiew, panie i panow do udziału w chórze. Nie ma wstępnych przesłuchań, jeżeli spodoba się atmosfera w zespole, zostaniecie. Dyrygent jest wymagający, ale wyrozumiały, przydatność do zespołu oceni podczas pracy.

 

Próby odbywają się we wtorki i piątki w godz. od 16.00. do 17.30. w salce dolnego kościoła. Zapraszamy.

Opiekun: Leszek Woźniak

 

Sakramenty Święte

Chrzest świety

 

Chrzest jest to pierwszy i najpotrzebniejszy sakrament, który gładzi grzech pierworodny, daje nam życie nadprzyrodzone i czyni nas członkami Kościoła katolickiego.

Istota Sakramentu Chrztu Świętego

Chrzest ustanowił Pan przed swoim wniebowstąpieniem, mówiąc do Apostołów: „Idźcie i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Uczcie je zachowywać wszystko, co wam przykazałem” (Mt 28,19-20).

Istotny obrzęd chrztu polega na zanurzeniu kandydata w wodzie lub polaniu wodą jego głowy z równoczesnym wezwaniem Trójcy Świętej, to znaczy Ojca, Syna i Ducha Świętego.

Chrzest gładzi grzech pierworodny i wszystkie grzechy osobiste, daje życie łaski i czyni człowieka dzieckiem Bożym, członkiem Kościoła. Chrzest wyciska w duszy niezatarte znamię, które uzdalnia człowieka do udziału w kulcie religijnym. Chrzest nie może być powtórzony.

Chrztu udziela kapłan lub diakon.

W razie konieczności każda osoba może udzielić chrztu, pod warunkiem, że ma intencję uczynienia tego, co czyni Kościół, i poleje wodą głowę kandydata, mówiąc:  "Ja ciebie chrzczę w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego".

Chrzest Św. w naszej parafii

Chrzty w naszej parafii są udzielane w 1, 2 i 3 niedzielę miesiąca podczas mszy świętej o godz. 13:00, natomiast w 4 niedzielę miesiąca na mszę świętą o godz. 13:00 można zgłaszać dzieci w pierwszą rocznicę Chrztu świętego, w intencji których ta msza święta jest sprawowana.
 

Nauki przedchrzcielne

Nauki przedchrzcielne - wszyscy księża – piątek, godz. 18.30 – w sali św. Filipa (wejście z tyłu kościoła)

Bierzmowanie - Sakrament Dojrzałości Chrześcijańskiej

Wśród sakramentów inicjacji chrześcijańskiej bierzmowanie zajmuje drugie miejsce, jest kolejnym etapem na drodze do pełnego wejścia w misterium Chrystusa i Kościoła. Mówimy, że bierzmowanie jest dopełnieniem i umocnieniem tego, co zostało zapoczątkowane chrztem, czyli nowego życia, "z wody i Ducha". Kościół jako wspólnota potrzebuje koniecznie sakramentu bierzmowania, gdyż dojrzałe spełnienie jego zbawczej misji możliwe jest tylko na drodze osiągnięcia dojrzałości wspólnotowej przez jego członków. Przez bierzmowanie ochrzczony postępuje na drodze ale jej nie kończy.  Potwierdza to cała liturgiczna i teologiczna tradycja Kościoła.

Obrzęd Sakramentu Bierzmowania

Pierwszym elementem w strukturze obrzędu sakramentu bierzmowania jest przedstawienie kandydatów biskupowi, które we Mszy świętej umiejscowione jest zaraz po odczytaniu Ewangelii. Kandydaci mogą być przedstawiani indywidualnie lub zbiorowo, a odbywa się to w formie dialogu między kapłanem odpowiedzialnym za ich przygotowanie do sakramentu i biskupem. Najpierw kapłan jako przedstawiciel Kościoła Świętego prosi biskupa o udzielenie bierzmowania zgromadzonym wiernym. Biskup pyta kapłana, czy kandydaci do bierzmowania są świadomi wielkiego daru, które otrzymają w sakramencie bierzmowania i w związku z tym, czy są odpowiednio przygotowani. Kapłan odpowiadając biskupowi, zapewnia, że kandydaci uczestniczyli przez odpowiedni okres czasu w słuchaniu Słowa Bożego, trwali na wspólnej modlitwie oraz przystąpili do sakramentu pokuty i pojednania.

Po tym zapewnieniu biskup zwraca się do kandydatów do przyjęcia sakramentu i prosi, aby wobec zgromadzonej wspólnoty kościelnej powiedzieli jakich łask oczekują od Boga w sakramencie bierzmowania. Kandydaci zgodnie odpowiadają, że pragną Ducha Świętego, który umocni ich do mężnego wyznawania wiary i postępowania według jej zasad.

Kolejnym elementem jest odnowienie przyrzeczeń chrzcielnych, które następuje po homilii. Biskup mówi do zgromadzonych: „Zanim otrzymacie Ducha Świętego, wspomnijcie na wiarę, którą wyznaliście przy chrzcie świętym albo którą wasi rodzice i chrzestni wyznali razem z Kościołem w dniu waszego chrztu.” Następnie biskup pyta kandydatów do przyjęcia sakramentu bierzmowania czy wyrzekają się szatana i wszelkiego zła, które od niego pochodzi. W dalszej części padają pytania o wiarę kandydatów. Biskup w końcowej formule stwierdza, że jest to wiara całego Kościoła oraz że wyznawanie tej wiary jest powodem do chluby dla każdego chrześcijanina.

W tym miejscu rozpoczyna się najważniejsza część liturgii sakramentu bierzmowania, na początku której szafarz wzywa wszystkich obecnych: „Prośmy Boga Ojca wszechmogącego, aby łaskawie wylał Ducha Świętego na te przybrane dzieci swoje.” Następnie w modlitwie, której towarzyszy włożenie rąk prosi o zesłanie Ducha Świętego Pocieszyciela wraz z Jego darami. W modlitwie wymienia się siedem darów Ducha Świętego: mądrość, rozum, rada, męstwo, umiejętność, pobożność oraz bojaźń Boża. Całą pełnię Ducha Świętego.

Po tej modlitwie ma miejsce główny gest sakramentalny, czyli namaszczenie olejem Krzyżma Świętego, któremu towarzyszą słowa formuły sakramentalnej: „Przyjmij znamię daru Ducha Świętego.” Na początku tej formuły biskup wypowiada także imię, które kandydat do bierzmowania może sobie wybrać. Namaszczenia świętym olejem szafarz sakramentu dokonuje kciukiem prawej dłoni, czyniąc znak krzyża na czole bierzmowanego. W tej najważniejszej czynności sakramentalnej uczestniczy także świadek, który kładzie prawą rękę na ramieniu bierzmowanego i może wypowiedzieć imię kandydata.

Na słowa formuły sakramentalnej wypowiedzianej przez biskupa, bierzmowany odpowiada: „Amen”. Poprzez tę aklamację człowiek, który przyjął sakrament bierzmowania wyraża swoją wiarę oraz wdzięczność Bogu za dar Ducha Świętego oraz pełną akceptację tego co poprzez sakrament się dokonało. A także gotowość do przyjęcia wszystkich konsekwencji, które wynikają z otrzymania tak wielkiego daru.

Komunia Święta

Przyjęcie Ciała i krwi Chrystusa w Komunii Świętej pogłębia zjednoczenie z Bogiem, gładzi grzechy powszednie (lekkie) i zachowuje od grzechów ciężkich. Kościół więc poleca wiernym, by przyjmowali zawsze Komunię Św., gdy uczestniczą w sprawowaniu Eucharystii. Z miłości dla ludzi pozostał Pan Jezus na zawsze między nami w Najświętszym Sakramencie, nie tylko po to, aby ofiarować się za nas we Mszy Świętej, ale także dlatego, by być pokarmem dla naszych dusz. Przyjmowanie Ciała i Krwi Pana Jezusa nazywamy Komunią Świętą. W Komunii Świętej wierni przyjmują Pana Jezusa pod postacią chleba, a w niektórych wypadkach, za zezwoleniem Księdza Biskupa, także pod postacią wina.

Na godne przyjęcie Pana Jezusa w Komunii Świętej trzeba przygotować duszę i ciało:

- Dusza nasza ma być w stanie łaski uświęcającej – wolna od grzechów ciężkich (śmiertelnych). Jeśli jest obciążona grzechem ciężkim, należy przygotować się przez sakramentalną spowiedź. W przypadku grzechów lekkich (powszednich), wystarczy wzbudzić żal za grzechy, aby godnie przyjąć Jezusa w Komunii Świętej.
- Ciało nasze przygotowujemy przez post eucharystyczny – jedną godzinę przed przyjęciem Komunii świętej powstrzymujemy się od przyjmowania pokarmów i napojów (zakaz ten nie dotyczy tylko wody naturalnej).

Ile razy dziennie można przystąpić do Stołu Pańskiego?

Pomocą może tu być Katechizm Kościoła Katolickiego 1384-1390, a także Kodeks Prawa Katolickiego (który w kanonie 917 mówi "Kto przyjął już Najświętszą Eucharystię, może ją ponownie tego samego dnia przyjąć jedynie podczas sprawowania Eucharystii, w której uczestniczy..."),

Katechezy dla "drugoklasitów"

Katechezy dla "drugoklasitów" przed przyjęciem Pierwszej Komunii Świetej prowadzone są w każdą niedzielę.
Spotkania odbywają się o godzinie 10:15 w "Kościele Dolnym"

Sakrament Pokuty

Spowiedź to sakrament pojednania z Bogiem - Naszym Najlepszym Ojcem.

Istota Sakramentu Spowiedzi:

Jeśli mówimy, że nie zgrzeszyliśmy,
czynimy Go kłamcą i nie ma w nas Jego nauki.
Jeżeli wyznajemy nasze grzechy,
Bóg jako wierny i sprawiedliwy odpuści je nam
i oczyści nas z wszelkiej nieprawości. (1 J 1, 10.9)

Pomocna strona w przygotowanich do Sakramentu Pokuty (i odpowiadająca na szereg pytań związanych z tajemnicą spowiedzi, pojednania z Bogiem i przebaczenia grzechów) www.spowiedz.pl

Pomocną podczas rachunku sumienia może okazać się także strona: www.bobola.republika.pl/rachunek.html

Warunki dobrej spowiedzi świętej:

  1. Rachunek sumienia
  2. Żal za grzechy
  3. Mocne postanowienie poprawy
  4. Szczre wyznanie grzechów
  5. Zadośćuczynienie Panu Bogu i bliźniemu

Więcej na temat warunków Sakramentu pokuty znajdziesz na stronie www.ewangelizacja.bielsko.pl

Formuła spowiedzi:

Uklęknij przy konfesjonale i przywitaj spowiednika słowami:
Spowiadający się: Niech będzie pochwalony jezus chrystus.
Kapłan odpowie Ci na powitanie.
Następnie przeżegnaj się:
Spowiadający się: W imię Ojca i Syna i Ducha Świetego. Amen.
Spowiadający się: Jestem uczniem klasy ....  (Mam ... lat.) U spowiedzi ostatni raz byłem ... pokute odprawiłem (lub nie) , obraziłem Pana Boga Nastepującymi grzechami ...
Tu następuje wyznanie grzechów) Kiedy skończysz wyznawanie grzechów powiedz:
Spowiadający się: Więcej grzechów nie pamietam, za wszystkie grzechy serdecznie żałuje, postanawiem poprawę . I prosze Cię Ojcze o pokutę i rozgrzeszenie.
Kapłan udziela Ci krótkiej nauki po czym rozgrzeszy Cię wypowiadając słowa;
W tym czasie żałuj za grzechy bijąc się w pierś mówiąc:

Spowiadający się: Boże bądź milościw mnie grzesznemu.
Kapłan: Bóg, Ojciec miłosierdzia, który pojednał świat ze sobą przez śmierć i zmartwychwstanie swojego Syna i zesłał Ducha Świętego na odpuszczenie grzechów niech Ci udzieli przebaczenia i pokoju przez posługę Kościoła. I ja odpuszczam Tobie grzechy w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego.
Spowiadający się:  AMEN.
Kapłan: Wysławiajmy Pana, bo jest dobry.
Spowiadający się: Bo jego miłosierdzie trwa na wieki.
Kapłan: Pan odpuścił Tobie grzechy idź w pokoju.
Spowiadający się: Amen.

 

Spowiedź w naszej parafii

Każdy, kto czuje potrzebę pojednania z Bogiem w sakramencie pokuty, może w naszym kościele wyspowiadać się przed i podczas każdej mszy świetej. Natomiast w każdy piątek spowiedź od godziny 17:00.

Dodatkowo:

- gimnazjaliści przygotowujący się do sakramentu bierzmowania mogą wyspowiadać się w pierwszy czwartek miesiąca od godziny 16:30

- spowiedź pierwszopiatkowa w pierwszy piątek miesiąca dla dzieci już od godziny 16:30

Namaszczenie Chorych

Namaszczenie chorych jest to sakrament, który udziela specjalnej łaski chrześcijaninowi doświadczonemu ciężką chorobą lub starością.

W liście św. Jakuba czytamy: "Choruje ktoś wśród Was? Niech sprowadzi kapłanów Kościoła, by modlili się nad nim i namaścili go olejem w imię Pana. A modlitwa pełna wiary będzie dla chorego ratunkiem i Pan go podźwignie, a jeśliby popełnił grzechy, będą mu odpuszczone. (Jk 5, 14-15).

Stosowny czas na namaszczenie chorego przychodzi wtedy, gdy wierny staje wobec niebezpieczeństwa śmierci z powodu choroby lub starości.

Istota Sakramentu Namaszczenia Chorych:

Do istoty tego sakramentu należy namaszczenie czoła i rąk chorego, z towarzyszącą modlitwą o łaskę płynącą z tego sakramentu.

Skutki specjalnej łaski sakramentu są następujące:

  • zjednoczenie chorego z męką Chrystusa dla dobra chorego i całego Kościoła,
  • umocnienie do przyjmowania po chrześcijańsku cierpień związanych z chorobą lub starością,
  • przebaczenie grzechów, jeśli chory nie mógł go otrzymać w sakramencie pokuty,
  • powrót do zdrowia, jeśli to służy dobru duchowemu chorego,
  • przygotowanie na przejście do życia wiecznego

Jak przygotować się do sakramentu namaszczenia chorych?

Przed przyjściem księdza wystarczy przygotować mały stolik nakryty białym obrusem, na którym powinien stać krucyfiks i dwie zapalone świece. Jeżeli ksiądz ma przynieść Najświętszy Sakrament, potrzebna jest także czarka z wodą, w której mógłby umyć palce. Jeżeli chory chce wyspowiadać się z grzechów, członkowie rodziny powinni wyjść z pokoju, ale dobrze by było, gdyby po zakończeniu spowiedzi wrócili i włączyli się w modlitwę.

Chorzy przygotowują się do sakramentu poprzez modlitwę. Należy zachęcać ich do modlitwy w samotności, z rodzinami, przyjaciółmi lub tymi, którzy sprawują nad nimi opiekę. Także księża powinni być gotowi do modlitwy z chorymi.

O sakramencie namaszczenia chorych:

Właściwym szafarzem namaszczenia chorych jest tylko sam kapłan. Posługę tę zwyczajnie wykonują biskupi, proboszczowie oraz ich współpracownicy, kapłani, którym w szpitalach powierzona jest troska o chorych lub starców, jak również przełożeni kleryckich zakonów wyjętych.
Pozostali kapłani mogą udzielić namaszczenia za zgodą szafarzy, o których jest mowa wyżej. W wypadkach zaś konieczności wystarcza pozwolenie domniemane, o udzieleniu jednak namaszczenia powinni oni powiadomić proboszcza lub kapelana szpitala.
Do sakramentu używa się oleju pochodzącego z oliwek. Olej, używany przy namaszczeniu chorych, powinien być poświęcony do tego celu przez biskupa albo przez kapłana, który na mocy samego prawa lub specjalnego pozwolenia Stolicy Apostolskiej jest do tego upoważniony. Biskup dokonuje święcenia oleju chorych w Wielki Czwartek. Namaszczenia chorego dokonuje się na jego czole i rękach. W wypadkach jednak konieczności wystarcza jedno namaszczenie na czole lub ze względu na szczególne okoliczności chorego, na innej części ciała, która stosowniej nadaje się do tego.

Kiedy katolik powinien przyjąć namaszczenie?

Wprowadzenie do obrzędu namaszczenia chorych w następujący sposób reguluje kwestie związane ze sprawowaniem sakramentu:

1.List św. Jakuba stwierdza, że chorych należy namaszczać po to, aby ich zbawić i przezwyciężyć ich chorobę. Należy szczególnie troszczyć się o to, aby sakrament ten przyjmowali ludzie, którzy poważnie niedomagają z powodu choroby lub podeszłego wieku. Wystarczy mądry i zgodny z prawdopodobieństwem sąd o tym, czy choroba jest poważna; jeśli tak, nie należy żywić skrupułów. O ile to konieczne, można poradzić się lekarza.

2.Sakrament można przyjąć powtórnie, jeżeli chory odzyska siły, a potem stan jego znów się pogorszy albo jeśli nastąpi pogorszenie w trakcie tej samej choroby.

3.Jeżeli schorzenie jest poważne, chory powinien przyjąć sakrament namaszczenia przed operacją chirurgiczną.

4.Ludzie starzy mogą przyjmować namaszczenie, kiedy czują się słabi, mimo że nie ma niebezpieczeństwa groźnej choroby.

5.Chore dzieci mogą przyjmować namaszczenie, jeżeli są już na tyle świadome, żeby sakrament mógł przynieść im pocieszenie.

6.Zarówno prywatne, jak i publiczne nauczanie powinno zachęcać wiernych do tego, aby w razie potrzeby prosili o sakrament chorych, a gdy przyjdzie czas, przyjmowali go pobożnie i z całkowitą wiarą. Nie wolno tracić sakramentu na skutek ciągłego odkładania chwili jego przyjęcia. Wszystkich, którzy opiekują się chorymi, trzeba informować o znaczeniu i skutkach sakramentu.

7.Sakrament chorych można sprawować nad osobami nieprzytomnymi, lub takimi, które straciły zdolność posługiwania się rozumem, o ile jako chrześcijanie prosili o niego, gdy cieszyli się pełnią władz umysłowych.

8.Jeżeli ksiądz wezwany został do osoby zmarłej, powinien modlić się, prosząc dla niej o odpuszczenie grzechów i łaskawe przyjęcie do królestwa niebieskiego. W takiej sytuacji kapłan nie może jednak celebrować sakramentu namaszczenia. Jeżeli zachodzi wątpliwość co do tego, czy chory jeszcze żyje, ksiądz może udzielić sakramentu namaszczenia warunkowo.

 

Więcej na temat Sakramentu Namaszczenia Chorych można znaleźć na stronach:

Posługa Namaszczenia Chorych

 
W bardzo pilych i nagłych sprawach proszę kontaktować się z kapelanem szpitala w Świdniku
 
 

Jak sie przygotować do Sakramentu Namaszczenia Chorych?

  • Przed przyjściem kapłana należy przygotować stolik przykryty białym obrusem, na którym stawia się zapalone świece, krzyż, ewentualnie wodę święconą i trochę waty Jeśli nie ma wody święconej, można użyć wody zwykłej i poprosić kapłana o poświęcenie jej. Na tak przygotowanym stoliku kładzie kapłan Najświętszy Sakrament oraz oleje.
  • Jeżeli ksiądz ma przynieść Najświętszy Sakrament, potrzebna jest także czarka z wodą, w której mógłby umyć palce. Jeżeli chory chce wyspowiadać się z grzechów, członkowie rodziny powinni wyjść z pokoju, ale dobrze by było, gdyby po zakończeniu spowiedzi wrócili i włączyli się w modlitwę.
  • Chorzy przygotowują się do sakramentu poprzez modlitwę. Należy zachęcać ich do modlitwy w samotności, z rodzinami, przyjaciółmi lub tymi, którzy sprawują nad nimi opiekę. Także księża powinni być gotowi do modlitwy z chorymi.

Kapłaństwo

Sakrament Kapłaństwa - ustanowił go Jezus w Jerozolimie, w Wieczerniku, w przededniu swojej męki i śmierci na krzyżu.
Sakrament ten powstał w związku z Eucharystią i dla jej sprawowania (por. Łk 22, 19; 1 Kor 11, 24-26). Jednak ma dużo szersze znaczenie. A na pamiątkę tamtych wydarzeń każdy czwartek przed Wielkanocą nazywany jest "wielkim". Sakrament kapłaństwa (święcenie kapłańskie) jest to sakrament Nowego Prawa, ustanowiony przez Chrystusa Pana. W sakramencie tym udzielona zostaje duchowa władza i dana łaska do sprawowania w należyty sposób Eucharystii oraz innych posług kościelnych.

W Kościele istnieją trzy stopnie sakramentu świeceń:

  • diakonat
  • prezbiterat (kapłaństwo)
  • biskupstwo

Każde ze święceń wyciska odrębny niezatarty charakter sakramentalny i tym samym w szczególny sposób upodabnia człowieka do Chrystusa Kapłana, Proroka i Pasterza. W tej potrójnej funkcji Chrystusa – kapłańskiej, prorockiej, zwanej inaczej nauczycielską, i pasterskiej, czyli królewskiej – ma udział każda wyświęcona osoba.

Kapłanem może być, zgodnie z wolą Chrystusa i tradycją Kościoła, tylko mężczyzna; w sakramencie święceń kapłańskich dokonuje się jego zjednoczenie z Chrystusem Kapłanem, tak że przyjęte kapłaństwo staje się szczególnym uczestnictwem oraz kontynuacją kapłaństwa Chrystusa, najwyższego i jedynego Kapłana, a osoba kapłana staje się znakiem, obrazem i narzędziem Chrystusa Kapłana, Głowy, Pasterza i Oblubieńca Kościoła; dlatego w Kościele rzymskokatolickim zobowiązany jest on do życia w celibacie, podjętego dla Królestwa (Mt 19,12; Łk 18,29).

Kodeks Prawa Kanonicznego jednoznacznie stwierdza, że święcenia ważnie mogą otrzymać ochrzczeni mężczyźni, natomiast kobiety niezdolne są do kapłaństwa z prawa Bożego; niemożność udzielania sakramentu święceń kapłańskich kobietom z powodu „całkowicie wolnej i suwerennej decyzji Jezusa Chrystusa, który na swych apostołów powołał samych mężczyzn”. Papież stwierdza, że związana ze świeceniami kapłańskimi misja nauczania, uświęcania i kierowania wspólnotą została przez Chrystusa powierzona apostołom i od początku zastrzeżona wyłącznie dla mężczyzn. Nawet Maryja „nie otrzymała misji właściwej apostołom ani kapłaństwa urzędowego”, co nie umniejsza jej godności, ale odpowiada zamysłowi Bożemu; stąd też Kościół nie ma władzy udzielania sakramentu święceń kapłańskich kobietom, a jego stanowisko ma charakter wiążący i ostateczny.

Udzielanie Sakramentu Kapłaństwa

Sakrament święceń udzielany jest przez włożenie rąk, któremu toważyszy uroczysta modlitwa konsekracyjna. Prosi się w niej Boga, by otrzymującemu święcenia udzielił łask Ducha Świętego, potrzebnych dla jego posługi. Święcenia wyciskają niezatarty charakter sakramentalny, podobnie jak chrzest i bierzmowanie.

Informacje na temat możliwości wstąpienia do Seminarium Duchownego w Lublinie szukaj na stronach http://seminarium.kuria.lublin.pl/kandydat-informacje-powoanie/warunki-przyjecia.html

Definicje związane z posługą w Kościele:

(zaczerpniete ze strony: http://www.opoka.org.pl/biblioteka/T/TD/zarys_wiary/sakrament_kaplanstwa.html)

Duchowieństwo (kler; łac. clerus od grec. kleros = los, udział, w znaczeniu losem wybrany): Nazwa dla osób szczególnie poświęconych służbie Bożej (por. Lb 18, 20). Ogólne określenie wszystkich sakramentalnie wyświęconych mężczyzn w Kościele: diakonów, kapłanów i biskupów. Kobiety nie pełnią urzędów kościelnych.

Kapłan: Osoba duchowna spełniająca publicznie funkcje sakralne w domu Bożym lub zdolna do ich spełniania (sprawowanie mszy św., udzielanie sakramentów św.). Sobór watykański II głosi: Kapłani „na mocy sakramentu kapłaństwa wyświęcani są, aby głosić Ewangelię, być pasterzami wiernych i sprawować kult Boży jako prawdziwi kapłani Nowego Testamentu” (z Konstytucji dogmatycznej o Kościele, 28). Kościół katolicki widzi w święceniach kapłańskich dane przez Boga raz na zawsze powołanie. Dlatego są one niepowtarzalne i nieodwołalne.

Prymicje: Pierwsza msza święta nowo wyświęconego kapłana, którą odprawia przeważnie w swojej rodzinnej parafii.

Koncelebracja (łac. = współodprawianie): Wspólna msza święta kilku kapłanów, np. biskupa z nowo wyświęconymi kapłanami. Symbolizuje ona wspólnotę kapłanów między sobą i z biskupem, następcą Apostołów.

Celibat (łac. = bezżenny): Bezżeństwo, do którego zobowiązuje księży Kościoła katolickiego prawo kościelne. Decyzja ta jest własnym wolnym wyborem kapłana - wyrazem jego pragnienia służenia całkowicie Bogu i ludziom. Celibat wymagany był w Kościele już od IV wieku.

Diakon (grec. = usługujący): Urząd diakona, wspomniany już w Dziejach Apostolskich odzyskał swe znaczenie w Kościele katolickim dopiero przed kilkoma laty. Ma on ożywić na nowo braterską służbę w Kościele. Również żonaci mężczyźni mogą otrzymać święcenia diakonatu, które nie upoważniają jednak do odprawiania mszy świętej i do udzielania sakramentu pokuty.

Powołanie duchowne: Słowem tym określa się dzisiaj powołanie diakona, powołanie kapłańskie, powołanie zakonne. Budzenie powołań jest szczególną troską całego Kościoła.

Lektor (łac. = czytający komuś głośno): Osoba odczytująca podczas nabożeństw i podczas mszy świętej teksty biblijne. Odczytuje też wezwania modlitwy powszechnej. Urząd lektora sięga swymi początkami pierwszych wieków Kościoła.

 

Informacje dla kandydatów do Kapłaństwa

 
Informacji na temat możliwości wstąpienia do Seminarium Duchownego w Lublinie szukaj na stronach http://seminarium.kuria.lublin.pl/kandydat-informacje-powoanie/warunki-przyjecia.html
 
 

Małżeństwo

Sakrament małżeństwa jest sakraentem o wymiarze społecznym, udzielą go sobie przyszli małżonkowie składając przysięgę małżeńską w obecności księdza lub diakona.

Istota Sakramentu Małżeństwa

Sakrament małżeństwa łączy mężczyznę i niewiastę w nierozerwalnym związku i udziela im łask potrzebnych do wypełniania obowiązków małżeńskich i rodzicielskich.

Małżeństwo ustanowił Bóg w raju, gdy rzekł do pierwszych rodziców: „Rośnijcie i rozmnażajcie się, i napełniajcie ziemię” (Rodz 1, 28). Chrystus Pan podniósł małżeństwo do godności sakramentu. Wynika to ze słów św. Pawła, który pisze: „tajemnica to wielka jest, a ja mówię w Chrystusie i Kościele” (Ef 5, 32)

Istota sakramentu małżeństwa jest umowa małżonków, jaką zawierają nowożeńcy wobec kapłana i dwóch świadków i wyrażają słowami: „Ja biorę Cebie za żonę/męża”. Szafarzami sakramentu są więc sami małżonkowie, oni bowiem umowę małżeńską zawierają. Do ważności sakramentu Małżeństwa jest konieczna obecność kapłana i dwóch świadków.

Przymioty Sakramentu Małżeństwa:

  • Jedność sakramentu Małżeństwa oznacza, że związek ten może być zawarty tylko między jednym mężczyzną i jedna niewiastą (wyklucza więc poligamię-posiadanie więcej niż jedną żonę, poliandrię-posiadani więcej niż jednego męża). Jedność małżeństwa jest dogmatem wiary. Chrystus bowiem mówi, że tak jak w raju istniało Małżeństwo jednego z jedną, tak ma być i w Kościele katolickim (Mt 19,4-6)
  • Nierozerwalność Sakramentu Małżeństwa - ważnie zawarte małżeństwo i dopełnione przez współżycie jest absolutnie nierozerwalne, co jednoznacznie wynika ze słów Chrystusa: „Co więc Bóg złączył, niech człowiek nie rozdziela” (Mt 19,6). Słowa Zbawiciela: „A powiadam wam: Kto oddala swoją żonę — chyba w wypadku nierządu — a bierze inną, popełnia cudzołóstwo” (Mt 19,9) — kościół katolicki rozumie jako rozerwanie związku, który małżeństwem nie był, który tylko w oczach ludzi za nie uchodził.

Istotne cele Małżeństwa:

  • zrodzenie i wychowanie potomstwa, miłość i wzajemna pomoc małżonków mogą być osiągnięte w pełni jedynie przy zachowaniu jedności Małżeństwa.

Łaski:

  • Małżeństwo pomnaża łaskę uświęcającą.
  • Daję specjalne łaski uczynkowe, potrzebne do świętego i gorliwego spełniania obowiązków małżeńskich i rodzicielskich.

 

Procedura zawarcia małżeństwa

 
Kompetencja do „załatwiania spraw małżeńskich” ustalana jest według zamieszkania kanonicznego narzeczonego lub narzeczonej, które zawsze opiera się na faktycznym pobycie, a nigdy na cywilnym zameldowaniu.
Po faktycznym miesięcznym pobycie jednego z nupturientów na terenie parafii, jej proboszcz jest uprawniony do załatwiania spraw ślubnych. Dotyczy to wszystkich małżeństw. Stąd też osoby przebywające za granicą zgłaszają się do tamtejszego proboszcza terytorialnego lub personalnego (np. proboszcza parafii polskojęzycznej), a ślub odbywa się w Polsce na podstawie licencji.
 
 

Sprawy związane z zawarciem małżeństwa (konferencje)

 

Konferencje przedmałżeńskie ogólne - prowadzone są przez Ks. Proboszcza Tadeusza Nowaka, Elizę Szypulską i Paulinę Niezbecką - sobota, godz. 17.00, w sali Św. Filipa.
- Konferencje przedmałżeńskie ogólne obejmują cykl 10 konferencji zakończonych dniem skupienia. Konferencje odbywają się w grupie zamkniętej (po wcześniejszym zapisaniu się w kancelarii parafialnej lub w zakrystii po każdej Mszy Św.)

Spotkania indywidualne w Poradni Rodzinnej: – środa, godz. 17.30 - 19.00 – w sali św. Filipa - po uprzednim umówieniu się z doradcami życia rodzinnego:
- Eliza Szypulska (tel. 501 206 033)
- Paulina Niezbecka (tel. 513 289 712) .


KONFERENCJE PRZEDMAŁŻEŃSKIE 2014 (cykl I)

 

01.02.2014 – KONFERENCJA 1

08.02.2014 – KONFERENCJA 2

15.02.2014 – KONFERENCJA 3

22.02.2014 – KONFERENCJA 4

01.03.2014 – KONFERENCJA 5

08.03.2014 – KONFERENCJA 6

15.03.2014 – KONFERENCJA 7

22.03.2014 – KONFERENCJA 8

29.03.2014 – KONFERENCJA 9

05.04.2014 – KONFERENCJA 10

 

 

 

SPOTKANIA INDYWIDUALNE

 

Odbywają się po uprzednim umówieniu z doradcą życia rodzinnego:

 

  1. Eliza Szypulska (tel. 501 206 033)

 

  1. Paulina Niezbecka (tel. 513 289 712)

 

 

 

 

 

 

 

Konferencje dla narzeczonych 2011/2012

 

I cykl od 10 września 2011 r. do 12 listopada 2011 r.
II cykl od 07 stycznia 2012 r. do 17 marca 2012 r.
III cykl od 24 marca 2012 r. do 09 czerwca 2012 r.
IV cykl od 08 września 2012 r. do 24 listopada 2012 r.

W każdą kolejną sobotę (cyklu) będą odbywać się spotkania z księdzem oraz doradcami życia rodzinnego
Cykl spotkań zamyka dzień skupienia, który odbywa się po ostatniej konferencji.

Więcej informacji pod nr tel.

  • Eliza Szypulska 501 206 033
  • Paulina Niezbecka 513 289 712

Nieważność Sakramentu Małżeństwa

 
W Kościele katolickim nie ma rozwodów. Można się starać o uznanie związku za nieważny od samego początku. Powód dla którego można uznać małżeństwo za nieważnie zawarte musiał istnieć przed zawarciem małżeństwa (choć ujawniony mógł zostać później)
Informacja o procesie dotyczącym nieważności małżenstwa kanonicznego
O przeszkodach w zawarciu małżeństwa można przeczytać w Kodeksie Prawa Kanonicznego, kanony 1073-1103. (Kodeks znajduje się TUTAJ Tam też można zapoznac się z zasadami prowadzenia procesu (kanony 1671-1691) Warto także zajrzeć do podręcznika prawa małżeńskiego znajdującego się TUTAJ (rozdziały III-V) (zaczerpniete z http://zapytaj.wiara.pl/doc/525309.Rozwod-w-Kosciele)
 

Sprawy kancelaryjne

Godziny otwarcia kancelarii parafialnej:

  • poniedziałek: godz. 16:00-17:00
     
  • wtorek: godz. 9:00-10:00 oraz 16:00-17:00
     
  • środa: godz. 9:00-10:00 oraz 16:00-17:00
     
  • czwartek: godz. 9:00-10:00 oraz 16:00-17:00
     
  • piątek: godz. 9:00-10:00 oraz 16:00-17:00
     
  • sobota: godz. 9:00-10:00
     
  • niedziela:kancelaria nieczynna
     
  • dni świąteczne:kancelaria nieczynna

telefony:

+48 81 551 40 90 (Kancelaria);

+48 81 751 71 71 (Zakrystia)

Zgłoszenie dziecka do Chrztu Świętego

 
Więcej informacji pod linkiem Chrzest Święty
 
 

Zgłoszenie zawarcia Sakramentu Małżeństwa

 
Na min. 3 miesiące przed planowaną datą ślubu do kancelarii zgłaszają się narzeczeni.
 
Więcej informacji pod linkiem: Sakrament Małżeństwa
 
 

Posługa Namaszczenia Chorych

 
W bardzo pilych i nagłych sprawach proszę kontaktować się z kapelanem szpitala w Świdniku.
 
Więcej informacji w dziale: Sakrament Namaszczenia Chorych oraz Kaplica Szpitalna.
 
 

Kaplica Szpitalna

Msze święte i nabożeństwa okresowe w Kaplicy Szpitalnej

Msze święte odprawiane są codziennie oprócz sobót o godz. 14.30.

 

Kapelan szpitala

Kapelan szpitala:
Ks. mgr Kazimierz Myszka
tel.: 81 468 15 97

Zastępca kapelan szpitala:
Ks.
tel.:

Informacje Kapelana Szpitala

 

  • Korzystamy z sakramentu pokuty i sakramentu namaszczenia chorych zaraz po przyjściu do szpitala. Można dokonać zgłoszenia podczas obchodu chorych przez kapelana.

 

  • Sakrament spowiedzi w kaplicy 15 min. przed każdą Mszą świętą.

 

  • Nabożeństwa okresowe (majowe, czerwcowe, różańcowe w październiku) po Mszach świętych. W Wielkim Poście po Mszy świętej w niedzielę Gorzkie Żale, a piątki Droga Krzyżowa.

 

  • Po każdej Mszy świętej odmawiana jest Koronka do Miłosierdzia Bożego. Animatorami modlitwy jest Wspólnota Krwi Chrystusa i Legion Maryi.

 
 

 

Akt poświęcenia się chorych Matce Bożej Bolesnej (Piusa XII):

 
O Matko łaskawa i dobra, której serce przeniknął miecz boleści (Łk 2,35), oto my, biedni i chorzy stajemy wraz z Tobą na Kalwarii obok Jezusa. Powołani do wzniosłej łaski cierpienia, pragniemy dopełnić w nas tego, czego nie dostaje cierpieniom Chrystusa, za Ciało Jego, którym jest Kościół (Kol 1,24). Poświęcamy Tobie nas samych i nasze cierpienia, żebyś nas położyła na ołtarzu krzyża Twojego Boskiego Syna, jako pokorne ofiary przebłagalne za zbawienie nasze i naszych braci.
Przyjmij, Matko Bolesna to nasze poświęcenie i ofiarowanie, wzmocnij w naszych sercach wielką nadzieję, abyśmy jak teraz uczestniczymy w cierpieniach Jezusa, tak mogli kiedyś z Nim razem być w radości życia wiecznego.
Amen.
 
 

Linki

Kontakt


ADRES:
ul. Stefana Kardynała Wyszyńskiego 32
21-040 Świdnik

TELEFONY:
+48 81 551 40 90 (Kancelaria)
+48 81 751 71 71 (Zakrystia)

WWW: www.nmpmatkikosciola.swidnik.pl

e-mail do parafii: swidnik-nmp.matki.kosciola@diecezja.lublin.pl


Nr konta:
27 1240 2454 1111 0000 3927 6883


WWW:: www.krzysekkk.com

e-mail: poczta@krzysekkk.com

tel: +48 609 925 246, +48 690 50 43 43


 

Galeria

Informacje

Ingres abp. Stanisława Budzika

Ingres abp. Stanisława Budzika (fot. Maciej Kaczanowski - http://www.dziennikwschodni.pl/apps/pbcs.dll/article?AID=/20111022/LUBLIN/57326032)

(Ingres abp. Stanisława Budzika (fot. Maciej Kaczanowski - http://www.dziennikwschodni.pl/apps/pbcs.dll/article?AID=/20111022/LUBLIN/57326032))

 

W liturgiczne wspomnienie bł. Jana Pawła II, 22 października, arcybiskup Stanisław Budzik objął urząd metropolity lubelskiego. Jest dwunastym biskupem i trzecim metropolitą lubelskim.

Więcej na ten temat na stronach:

http://diecezja.lublin.pl/galeria,22

http://www.dziennikwschodni.pl/apps/pbcs.dll/article?AID=/20111022/LUBLIN/57326032

http://lublin.gazeta.pl/lublin/1,48724,10517194,Ingres_arcybiskupa_Stanislawa_Budzika_RELACJA.html

http://www.youtube.com/watch?v=hhqnt45V_0k&feature=player_embedded

http://www.youtube.com/watch?v=1tbt-3wKmSo

 

 

 

Wspomnienie o Abp Józefie Życińskim

+ Abp Józef Życiński      1948-2011

 

+ Abp Józef Życiński      1948-2011 (zdjęcie z poświęcenia Kościoła NMP Matki Kościoła)